De Decembermoorden, The Devil en rode Hollandse bakstenen

 

 

 

Met dank aan Peter Driessen, CBRE

Toen ik twee weken geleden mijn weblog startte, kon ik niet vermoeden dat mijn columns zo snel zo’n groot lezerspubliek zouden krijgen. Ik heb er nu drie geschreven en de teller staat inmiddels op ruim 1000 lezers. De reacties waren unaniem positief en leverden interessante nieuwe inhoudelijke gezichtspunten op.

In de  introductie van het weblog schreef ik dat ik mijn onderwerpen zou kiezen uit de vastgoedbranche, maar dat ik ook zo nu en dan aandacht wil besteden aan andere belangwekkende zaken, waarover ik door een lange loopbaan als correspondent in het buitenland een mening heb. Een van de landen waarin ik heb gewoond en het nodige heb meegemaakt, is Suriname, Sweti Sranan.

Afgelopen maanden opende de Volkskrant met het bericht dat een van de coupplegers van 25 februari 1980 zich tegen de toenmalige legerleider – nu president van Suriname – Desi Bouterse heeft gekeerd. Uit de tekst blijkt dat het om Ruben Rozendaal te gaan, een van de 16 militairen die de coup in die zwoele februari-nacht 1980 hebben gepleegd. Rozendaal heeft onlangs voor de krijgsraad in Paramaribo verklaard dat Bouterse op 8 december 1982 wel degelijk in Fort Zeelandia aanwezig is geweest bij de moordpartij op 15 vooraanstaande Surinaamse oppositieleden. De officiële lezing van Bouterse is steeds geweest dat hij het fort al verlaten had, toen de executies begonnen. Daarmee heeft hij zijn feitelijke verantwoordelijkheid voor de moorden en zijn betrokkenheid erbij altijd ontkend.

De machtsgreep van Bouterse c.s. en de Decembermoorden een kleine twee jaar later heb ik nauw meegemaakt en zijn me altijd bijgebleven, hoewel ik Suriname en veel wat er na 1982 is gebeurd, heb verdrongen. Ik woonde in Paramaribo in februari 1980 en schreef als journalist over de coup van Bouterse. Ik was ook aanwezig op de eerste persconferentie van Bouterse na de geslaagde greep naar de macht en leerde toen Rozendaal kennen, met 23 jaar de jongste van de coupplegers.

Ik heb nog een boekje in mijn archief, De Nacht van de Revolutie, geschreven door de journalist en sympathisant van Bouterse van het eerste uur, Jozef Slagveer, die echter zelf bij de Decembermoorden het leven liet. Bij Bouterse bestaat er geen vriendschap, zo weten ook Ampie Kamperveen en Roy Horb. Er staat een curieus citaat van Rozendaal in dat boekje: ‘Ik had de opdracht van onze leider sergeant-majoor Bouterse om de mannen een kans te geven door eerst met waarschuwingsschoten te werken. Dit hebben we ook gedaan en dat heeft resultaten gehad. Dat er toch iemand is komen te vallen, moet het gevolg zijn geweest van een ongelukje’, zo omschreef Rozendaal zijn betrokkenheid bij de coup van februari 1980. Ik kan daar nu aan toevoegen, dat de 15 slachtoffers van de Decembermoorden die kans niet hebben gehad.

Tijdens de Decembermoorden 1982 was ik in Nederland. Wel berichtte ik als eerste over deze moorden voor de GPD-kranten, nadat ik vanuit Paramaribo had gehoord dat vier goede bekenden van mij om het leven waren gekomen bij wat toen nog ‘een vluchtpoging’ werd genoemd. Ruim twee maanden later zat ik zelf enige dagen vast in het hoofdkwartier van de Militaire Politie, naast Fort Zeelandia op verdenking van betrokkenheid bij een mogelijke inval van Amerikaanse en Nederlandse troepen om Bouterse te verdrijven. Dat was natuurlijk klinkklare onzin, mijn aanhouding, het in elkaar slaan en vervolgens deportatie hadden alleen maar te maken met wat ik over Bouterse had geschreven. Ook toen al geloofde niemand dat de 15 ’op de vlucht waren doorgeschoten’. En uit getuigenverklaringen was toen ook klip en klaar dat Bouterse actief aan de executies had deelgenomen en daartoe opdracht had gegeven.

Toch duurde het tot vier jaar geleden voordat er eindelijk een proces begon tegen Bouterse, maar ik moet nog zien of de Surinaamse krijgsraad daadwerkelijk tot een veroordeling komt. Bouterse is president van het land en velen zijn nog altijd bang voor hem. Daar komt bij dat ruim de helft van de bevolking na 1982 is geboren en de meeste Surinaamse jongeren hebben die emotionele band met het gruwelijke verleden van Bouterse en diens kliek van profiteurs niet.

Ik ben sinds mijn deportatie uit Suriname in maart 1983 nog één keer terug geweest, en wel in 1990, bij de herdenking van 10 jaar Bouterse Revo (zoals de zogenaamde revolutie in Suriname wordt genoemd). Ook toen maakte Bouterse de dienst uit en ik heb gedurende de drie weken dat ik er was, definitief mijn liefde voor het land verloren. Redeloos, radeloos, reddeloos.

 

Twee jaar geleden bezocht mijn vastgoedvriend Peter Driessen van CBRE met zijn zoon Suriname en Paramaribo en ik vertelde hem voor hun vertrek het verhaal over mijn opsluiting in The Devil, zoals het uit rode bakstenen opgetrokken munitiehuisje tegenover Fort Zeelandia en het hoofdkantoor van de Militaire Politie werd genoemd. Een hoog, gebouwtje uit de koloniale tijd, waarin munitie werd bewaard, maar waarin de MP later ook gevangenen opsloot. Het gebouwtje was berucht vanwege de muskieten die er huis hielden. Toen ik daar naakt binnen werd gebracht, wezen de begeleidende militairen me op een haak in de muur waaraan ze Roy Horp – een van de medecoupplegers en een vriend van Bouterse, die verraad zou hebben gepleegd – enige weken eerder hadden opgehangen. ‘Dat gaan we ook met jou doen’, was hun opgewekte commentaar. De officiële lezing was dat Horb zelfmoord had gepleegd, maar dat geloofde niemand, net zomin als er ooit maar iemand heeft geloofd dat de 15 decemberdoden op de vlucht zouden zijn neergeschoten of dat Bouterse er niet bij betrokken is geweest.

Die bakstenen, waaruit The Devil is opgetrokken, zijn een apart verhaal. Gedurende de koloniale tijd hadden de schepen van de VOC  en de  West-Indische Compagnie ballast nodig op weg naar de plantages in de koloniën. Die ballast bestond uit bakstenen, die bij aankomst werden gebruikt om er forten en koloniale huizen mee te bouwen. Hollandse bakstenen zijn aldus overal langs de kusten van de grote oceanen terecht gekomen en staan aan de basis van vele Hollandsche koloniale vastgoedprojecten wereldwijd. En dan zijn we toch weer bij vastgoed. Het voormalige munitiedepot oftewel The Devil, heeft zijn status als monument uit het koloniale verleden verloren en blijkbaar dient het ook niet meer als gevangenis. Want toen Peter Driessen en zijn zoon er een kijkje gingen nemen, konden ze zonder veel moeite binnenkomen. Inderdaad tijden vergaan, herinneringen nooit. En zeker niet de slechte.

 

Advertenties
Comments
10 Responses to “De Decembermoorden, The Devil en rode Hollandse bakstenen”
  1. Theo de Wit schreef:

    Hoi Ruud,
    heftig. Was al eerder bekend, maar bij het nog eens lezen, toch weer rillingen.
    Theo

  2. Minke Jonker schreef:

    Beste Ruud,

    Wat een schokkend verhaal, ik had geen idee van deze periode uit jouw leven.
    Dat je dat zo hebt moeten meemaken moet inderdaad een enorm heftige ervaring zijn geweest. Goddank dat het met jou beter is afgelopen en wat bedroevend wat zo’n regime met een land en haar mensen kan doen.

    Groet, Minke

  3. Jaap van der Bijl schreef:

    Beste Ruud, je hebt het verhaal wel eens eerder verteld, maar het blijft een “blood curling story”; je hebt ergens toch wel geluk gehad want het had slechter kunnen aflopen. En wat duurt het toch lang voordat het recht overwint, groet, Jaap

  4. Hans Westerduin schreef:

    Hoi Ruud,
    Je verhaal heb ik al eens eerder met open mond mogen aanhoren, het blijft aangrijpend.
    Lijkt me dat dit jou blijvend heeft gevormd.
    Goed dat je dit verhaal niet laat verstommen.
    Groet, Hans

  5. Dion Bartels schreef:

    Beste Ruud,

    Schaar mij onder de aanhangers van jouw eerlijke en duidelijke opinies. Blijf je volgen!

    Met hartelijke groet,

    Dion Bartels

  6. annemieke roobeek schreef:

    Hoi Ruud, je maakt met je beeldende taal de geschiedenis weer levend. Het verhaal moet verteld want wie onverschillig is voor onrecht en straffeloosheid geeft zijn lot uit handen.
    Annemieke Roobeek

  7. Judith schreef:

    Ruud,
    Jeetje, wat een turnulente historie in je leven. Vreselijk dat dit soort dingen nog ongestraft kunnen blijven. Spreek je snel, Judith

  8. Ria Wijnberger schreef:

    Dag Ruud, ik kende het verhaal reeds maar de foto niet. Het had héél anders kunnen aflopen! Zeker heel heftig maar ik wens niemand een verblijf in dit kot toe.

    groet, Ria.

  9. Rogier Hentenar schreef:

    Heftig stukje Ruud! Als de verdachten van de grote Vastgoedfraude ook naakt waren opgesloten in The Devil dan hadden ze hun les veel beter geleerd……

Trackbacks
Check out what others are saying...
  1. […] Ondergeschikten van Zeeuw trokken hem van me af en brachten hem tot bedaren. Vervolgens werd ik naakt in het cellencomplex voor het hoofdkwartier van de MP, The Devil opgesloten, waarbij me werd voorgehouden dat ik daar zou worden opgehangen. Ik schreef er al eens over in deze blog (https://visieopvastgoed.wordpress.com/2012/03/16/de-decembermoorden-the-devil-en-rode-hollandse-baks…). […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: