Vestia, De Vries, Zuid Afrika en ook een beetje De Clercq Zubli

Ik houd van zwart-wit als het gaat om corporaties, zoals zebra's zijn gestreept.

Een bevriende vastgoedrelatie bij Colliers stuurde me de Nieuwsbrief  Woningcorporaties BN Amro 4e kwartaal 2007 toe. Bij Colliers hebben ze in ieder geval een goed archief, blijkt. In deze nieuwsbrief komt uitgebreid Marcel de Vries aan het woord, Treasury & Control manager bij Vestia.

U hebt het ongetwijfeld gelezen. Dezelfde De Vries is afgelopen vrijdag door de rechter-commissaris voor veertien dagen in bewaring gesteld. De Vries wordt beschuldigd van niet ambtelijke omkoping, witwassen en belastingfraude. Het OM heeft ook voor ruim 9,4 miljoen euro beslag gelegd op zijn woonhuis in Hazerswoude.

Alleen al het feit dat een manager bij een woningcorporatie over een huis kan bezitten, waarop het OM een beslag van bijna 10 miljoen euro kan leggen, zegt genoeg over de Nederlandse sociale huisvesters. De twijfelachtige mentaliteit van de voormalige Rochdale-directeur en Maserati-rijder Möllenkamp was geen incident. Ook  baas van De Vries, de inmiddels opgestapte Erik Staal, was bezig met de bouw van een miljoenenhuis op Bonaire. Hoeveel sociale woningen gaan er eigenlijk in een vele miljoenen kostend ‘woonhuis’ in Hazerswoude?

Ikzelf heb, voor zover ik weet, deze Marcel de Vries nooit ontmoet. Ik vind het veel te vroeg om me een oordeel aan te matigen of hij inderdaad schuldig is aan hetgeen er nu via de media tegen hem wordt ingebracht. Dat moet de onafhankelijke rechter uitmaken.

Wel heb ik al veel langer een mening over hoe het er bij vele corporaties aan toegaat, dus niet alleen bij Vestia en Rochdale. Ik zie dat erg zwart-wit, zeg maar zo gestreept als een zebra. In mijn ogen behoort een woningcorporatie ervoor te zorgen dat de mensen uit de lagere sociale milieus en met weinig inkomen – om wat voor een reden dan ook – tegen een redelijk bedrag een fatsoenlijke huurwoning kunnen betrekken. En daarmee is de kous voor mij af. Maar – en dat geef ik eerlijk toe – dankzij de politiek zijn de corporaties in grote meerderheid van hun publieke taak afgeweken en hebben zij die voor een deel verlegd naar heel andere vastgoedzaken. Dus met dank aan de verzelfstandiging van de corporaties en de Bruteringswet. Veel corporaties, met name de grotere, beschouwen zich sindsdien niet meer als stichtingen met een sociale verantwoordelijkheid en als beheerders van publiek bezit, maar als commerciële vastgoedbedrijven, zonder dat ze over hun doen en laten verantwoording hoeven af te leggen. Met natuurlijk wel met de zeer hoge vergoedingen voor de bestuurders, die zich daarbij ook gesteund wisten door bevriende en falende commissarissen en andere toezichthouders.

Terug naar Marcel de Vries, die tot voor kort bij Vestia verantwoordelijk was voor het kopen van risicovolle derivaten, de financiële producten die Vestia moesten verzekeren tegen rentestijgingen op grote leningen. En zichzelf dus daarbij niet vergeten heeft, tenminste volgens de krantenberichten van deze morgen. Ik citeer hier een deel van de tekst in de hierboven genoemde Nieuwsbrief Woningcorporaties van ABN Amro, eind 2007:

‘Sinds korte tijd is ABN AMRO weer actief in de markt voor onderhandse leningen. “Dat is een goede zaak”, vindt Marcel de Vries, treasury & control manager bij Vestia, een van de grootste woningcorporaties in Nederland. “Tot voor kort waren er maar twee banken die zich met deze onderhandse leningen bezig hielden. Hoe meer spelers in de markt, hoe scherper de concurrentie, hoe lager de prijzen zullen zijn.” Maar dat is niet alles, meent De Vries. “ABN AMRO valt als nieuwe partij in deze markt, positief op. De bank onderscheidt zich namelijk, samen met Fortis, van andere banken die hier al langer mee bezig zijn, door maatwerk te bieden. Het nieuwe financiële product is een combinatie van twee lijnen: een lening en derivaten.” De leningen komen rechtstreeks in de dealingroom tot stand. Door risicospreiding kan de bank de prijzen laag houden, en tegelijkertijd maatwerk verlenen in de structurering van de lening. Dergelijke veelzijdige, op maat gemaakte producten zijn de nieuwe trend in deze sector van de leningenmarkt, vindt Marcel de Vries. “Van ABN AMRO, waar Vestia al langer mee samenwerkt, verwachten wij productvernieuwing, creativiteit en natuurlijk scherpe prijzen. En dat is precies wat je met dit product krijgt. Toch is het product dat ABN AMRO biedt ook aantrekkelijk. De structuur van de lening verraadt visie en knowhow. Iedere kans wordt benut.” ‘ Einde quote.

Heerlijk, zo’n tekst, zeker met de kennis van nu. Trefwoorden: kansen, beheersbare risico’s, visie, productvernieuwing. Wat een onzin en blabla ook! Een zebra maakt een prettiger geluid. Net zoals ABN Amro door een paar ijdele en vooral aan zich zelf denkende bestuurders en politici is verkwanseld, gebeurt dat ook bij de woningcorporaties.

Zoals ik in mijn vorige blog liet weten, zit ik op dit moment in Zuid Afrika. Een land waar ik een lange historie mee heb. Een land met een immens tekort aan betaalbare woningen. In de jaarverslagen van een aantal Nederlandse corporaties kunt u in vage bewoordingen lezen dat de Zuid-Afrikaanse huisvestingsproblematiek ook de bijzondere aandacht had van onze sociale huisvesters. Onder meer Vestia heeft geprobeerd een bijdrage te leveren aan het aanpakken van de Zuid-Afrikaanse sociale woningnood. De afgelopen jaren zijn er dan ook heel wat reisjes georganiseerd naar Zuid Afrika, waarbij een flink aantal bestuurders van woningcorporaties – vaak samen met hun partners – hun Zuid-Afrikaanse counterpartners probeerde te overtuigen van hun knowhow en expertise. Terwijl diezelfde counterpartners maar één ding wilden: investeringen naar binnenhalen om die voor een deel in de eigen zak te steken. Dat laatste hebben die Nederlandse corporatiebazen in ieder geval goed geleerd van hun Zuid-Afrikaanse tegenspelers.

Veel is er niet van terecht gekomen, ondanks die vele luxe reizen, rapporten en deskundigentrips die ook nog eens miljoenen hebben gekost. Een inmiddels vertrokken Nederlandse diplomaat in Pretoria verzuchtte vorig jaar tegen mij, dat hij ook niet wist wat hij met al die bezoekjes uit Nederland aan moest. Knowhow en expertise interesseert de huidige Zuid-Afrikaanse politiek ook niet zo veel. De ANC-mannen en -vrouwen die het hier voor het zeggen hebben, willen alleen maar investeringen, die als het even kan, vooral via hun eigen rekeningen en privé-bv’s moeten lopen. Tijdens de Provada van 2008 (het jaartal weet ik niet meer exact, het kan dus ook 2009 zijn geweest) had er ook een verdrag moeten worden ondertekend door vier corporaties (waaronder Vestia) voor een bedrag van maar liefst 20 miljoen euro aan investeringen in een commercieel woningproject in de stad Paarl bij Kaapstad. Gelukkig is daar op het laatste moment een stokje voor gestoken, mogelijk omdat Den Haag dit toch wel een erg oneigenlijke vorm van corporatie-ondersteuning vond. Sindsdien is Staal bij mijn weten ook niet meer in Cape Town of Pretoria gesignaleerd geweest (maar wel op Bonaire).

Dan toch nog even het voor velen verrassende vertrek van Eric de Clercq Zubli als CEO van Jones Lang LaSalle Nederland.  Ik las het persbericht en dacht onmiddellijk dat daarin zeker niet het echte verhaal wordt verteld.  De quote van Eric was te positief, zal ik maar zeggen: ‘Ik verlaat Jones Lang LaSalle op een hoogtepunt en laat een bedrijf achter dat staat als een huis met uitstekende perspectieven voor de toekomst. Kortom hèt moment om afscheid te nemen. Voor mij is het tijd om een nieuwe uitdaging aan te gaan, om iets nieuws op te bouwen.’

Prachtig, deze tekst, maar Eric is helemaal niet uit eigen beweging vertrokken. Hij moest weg, zo vertellen mijn bronnen. Daarom ook de wat vreemde beslissing om Vincent Querton, die aanblijft als Managing Director voor België & Luxemburg, ook als CEO Jones Lang LaSalle Nederland aan te stellen.

Mijn bronnen vertellen me, dat er vanuit de medewerkers van het bureau Amsterdam actief en dwingend gelobbyd is in Londen om De Clercq Zubli weg te krijgen. Ook zouden er foto’s circuleren van medewerkers die champagneflessen openen om het vertrek van De Clercq Zubli te vieren. Niet zo kies lijkt me (als dat waar is) en ook pijnlijk voor iemand die ruim zes jaar het gezicht van Jones Lang LaSalle Nederland is geweest.

Nu was bekend dat Eric geen peoples manager was, en dat is een understatement.  Daarom was de komst van Marijn Snijders, na de kostbare overname van Troostwijk Makelaars O.G. door Jones Lang LaSalle een aantal jaren geleden, ook enige tijd goed voor het bedrijf. Marijn is wel de peoples manager die Jones Lang LaSalle Nederland nodig had. Maar we weten allemaal dat twee kapiteins op een schip dat een langere vaart op de agenda heeft staan, niet goed werkt. Na het vertrek van Snijders in september vorig jaar lijkt de sfeer bij Jones Lang LaSalle snel verslechterd te zijn. Jammer voor Eric, die ik zelf heb leren kennen als een deskundig en plezierig vastgoedman. Ik heb het vermoeden dat het met Eric wel goed zal komen, net zoals dat met Marijn Snijders is gebeurd. Nu maar hopen dat dat ook het geval is met Jones Lang LaSalle Nederland.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: