Ten Cate: Koning Hans in de sneeuw!

Ik noemde oud ABN Amro- en Rabo bank-bankier Hans ten Cate in mijn vorige blog (van 19 september) ‘een arrogante aristocraat met een makkelijk geweten’. Deze blog schreef ik naar aanleiding van een interview met Ten Cate in het Financieele Dagblad, tien dagen geleden. Ik realiseerde me op dat moment niet dat de Klimop-vastgoedfraudeaffaire weldra opnieuw in de publiciteit zou komen door de première van het toneelstuk ‘De Verleiders: de casanova’s van de Vastgoedfraude’, op woensdag 3 oktober in het DeLaMar Theater in Amsterdam. Dat valt samen (en dat is dus niet toevallig!) met de start van het vervolgproces tegen een van de verdachten, Nico Vijsma, wiens proces eerder werd uitgesteld wegens kanker. Maar de bejaarde Vijsma is inmiddels genezen verklaard en in staat voor de rechters te verschijnen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, zeg je in zo’n geval. Er is geen fantasie voor nodig om aan te nemen, dat deze excentrieke oom van hoofdverdachte Jan van Vlijmen ook kan rekenen op een veroordeling van 4 jaar.

Het afgelopen weekeinde vond de try out van het toneelstuk plaats en daarop inspelend publiceerde De Volkskrant zaterdag een soort interview met Vijsma. Ik schrijf ‘een soort interview’, want er komen een paar frasen in voor die als een quote kunnen worden beschouwd. En die frasen illustreren nog eens ten overvloede het merkwaardige, geposeerd existentialistisch karakter van de man, die blijkbaar om de paar woorden ‘fokking’ in de mond neemt, terwijl hij ondertussen voor de verslaggevers een rijstmaaltijd bereidt. We weten nu ook, dat Vijsma gedichten schrijft. Dat interesseert me nu net, in de woorden van de man zelf, ‘geen fokking reet’.

Geen aandacht dus meer in deze blog over ‘ome Nico’. Laat de rechter zich maar buigen over dit merkwaardig creatuur, dat er in slaagde twintig jaar lang vele vastgoedprofessionals voor de gek te houden met zijn merkwaardige praktijken en uitstraling. Maar ik wil het wel nog een keer over die Hans ten Cate hebben, de bankier die zo makkelijk de Klimop-zaak is ontsprongen.

Of eigenlijk, Ten Cate zelf interesseert me ook ‘geen fokking reet’. Mijn interesse gaat meer uit naar het type bankier en ‘vastgoedman’ dat hij schijnt te vertegenwoordigen. Zeg maar het type Rijkman Groenink, of zo’n Franse schuinsmarcheerder als Dominic Strauss Kahn. Grote mond, minachtend en arrogant (soms ook naar vrouwen toe, maar zeker naar het ‘plebs’) en met een air dat zij boven elke wet staan en zeker boven die van het fatsoen. Teveel geld en veel teveel zelfbenoemde macht. Met een grote groep hielenlikkers erom heen, zonder dat iemand hen durft aan te pakken. U begrijpt, ik heb weinig met dit soort types.

Mijn blog over Ten Cate heeft een aantal interessante reacties opgeleverd. Enkele zijn gestuurd om te worden gepubliceerd (ze staan onder de blog), maar een aantal kwam ook in vertrouwen. Een van die reacties betrof de in de blog omschreven ballonvaart van Bouwfonds in Gstaad/Chateau d’Oex, Zwitserland in 1998.

Even voor de geschiedenis om het een en ander in context te zetten: 

– In 2000 werd Bouwfonds, eigendom van de Nederlandse gemeenten, overgenomen door ABN Amro.

– Op dat moment bestond er al een innige relatie tussen Bouwfonds en ABN Amro. In 1998 waren ABN Amro en Bouwfonds namelijk een joint venture aangegaan, waarin was de zwaar verliesgevende ontwikkelingstak van de bank (AAPO) en Bouwfonds Vastgoedontwikkeling waren samengebracht. Bouwfonds was van deze aparte eenheid die werd geleid door Jan van Vlijmen, voor 60 procent aandeelhouder en ABN Amro voor 40 procent. De commissarissen waren Cees Hakstege (als CEO van Bouwfonds) en Hans ten Cate namens ABN Amro.

Het was in deze context dat Ten Cate door Van Vlijmen werd uitgenodigd om naar Zwitserland te komen voor een relatie-event. Vraag me niet wat Bouwfonds in 1998 te zoeken had in Zwitserland met een eigen ballon, maar Ten Cate was daar aanwezig met zijn vrouw. De wereld van marketing en imago kent vreemde plekken. Beiden vlogen business class en van aanwezigen tijdens dit drie dagen durende event heb ik vernomen, dat hij, zoals zo vaak, zich zeer onuitstaanbaar gedroeg. Zo eiste hij als zelfbenoemde wijnkenner tijdens de diners zelf extreem dure wijnen te mogen uitzoeken; eiste hij een suite in het allerbeste hotel; moest er apart voor hem een helikopter meevliegen tijdens de ballonvaart; werd speciaal een taxi gecharterd om hem van Zürich naar Gstaad en weer terug te brengen; en moesten er voor hem en zijn vrouw privé skilessen worden geregeld. Met andere woorden, Koning Hans in de sneeuw.

Dit plaatst zijn eerder aangehaalde opmerking over Van Vlijmen in het Fd van tien dagen geleden wel in een heel ander daglicht: ‘Met zijn oom Nico Vijsma wilde ik echter niets te maken hebben na een incident in Zwitserland rond 1998. Mijn vrouw en ik waren uitgenodigd voor een ballonvaart. Na een etentje in een restaurant, waarvan niemand iets wist, was de rekening al betaald. Door die oom, zo bleek.’

De waarheid is, dat hij in Gstaad was als commissaris van een bedrijf, dat werd geleid door Jan van Vlijmen, een man die hij als geen ander kende. En iedereen bij Bouwfonds, dus ook Ten Cate, wist maar al te goed dat Nico Vijsma dit soort evenementen als diners, trips en ballonvaarten voor Van Vlijmen organiseerde en dus op kosten van de aandeelhouders (i.c. de Nederlandse gemeenten) voor sinterklaas speelde. Wat een kletskoek, de suggestie van Ten Cate dat hij niet wist dat Vijsma voor Van Vlijmen de rekening van het diner zou betalen.

Ik hoef niemand, die de afgelopen twee decennia in het commercieel vastgoed actief is geweest, iets wijs te maken over het waanzinnige uitgavenpatroon van sommigen, bijvoorbeeld tijdens een vastgoedbeurs als de Mipim. Zo was er een Haagse belegger, die er trots op was om in Cannes de meest luxe, decadente en hedonistische partijen te organiseren om dat vervolgens rond de kerst in Kaapstad nog eens over te doen. Deze persoon heeft nu een portefeuille die totaal onder water staat en zijn naam dook nog ergens in mijn dossiers over de Klimop-affaire op vanwege een ten onrechte gedeclareerde – maar wel betaalde – onkostenpost/retournota van maar liefst tien miljoen gulden. Natuurlijk nooit voor de rechter gekomen!

Ik heb er de afgelopen dagen De Prooi, het uitstekende maar  vooral ontluisterende boek van Jeroen Smit over teloorgang van ABN Amro op nagelezen. Over directieleden en commissarissen die het eigenlijk niet ging om met bankieren hun klanten goed te bedienen, maar vrijwel exclusief bezig waren met hun eigen onkostendeclaraties, luxe trips, kostbare hobby’s, kinderachtige meningsverschillen en meganormale bonussen. En eigenlijk rotsvast van mening waren, dat ze daar nog recht op hebben ook.

Het is onzin om wat ik hier beschrijf over Bouwfonds (een bedrijf dat ook na het veel publiciteit neergesabelde vertrek van Hakstege gewoon is doorgegaan met het organiseren van luxe feestjes en partijen onder leiding van Bart Bleker en Henk Rutgers, met een lachende Vijsma en Van Vlijmen langs de zijlijn) exclusief als een enorm abces van een wereldvreemde vastgoedsector aan te merken. Dit soort excessen komen in alle economische en politieke kringen voor. We hoeven alleen maar te denken aan types als Berlusconi en de eerder genoemde Strauss Kahn, die het bijna geschopt had tot president van Frankrijk. Macht corrumpeert, weten we. Ook: wie zonder zonden is, werpt de eerste steen. Maar wat ik niet kan uitstaan is als iemand zonder moraal probeert ten koste van anderen zich zelf vrij te pleiten en te liegen en op geen enkele manier enige zelfkritiek kan opbrengen, ook al spreken de feiten tegen hem.

Ik heb het theaterstuk ‘De verleiders’ nog niet gezien. Het zal minstens zo moralistisch zijn als ik ben in deze blog. Het zij zo. Ik betwijfel ook of Ten Cate er een rol in heeft. Dat zou pas echt nieuws zijn.

Advertenties
Comments
2 Responses to “Ten Cate: Koning Hans in de sneeuw!”
  1. Beste Ruud,

    Nu ik je vorige en huidige post gelezen heb, ben ik toch ook wel geschrokken van hetgeen je over de heer ten Cate schrijft.
    Het moet mij van het hart, dat ik tijdens mijn vakantie’s op de Oosterschelde een heel andere ten Cate heb leren kennen. Hans heeft een prachtig idillisch zomerhuis direkt gelegen aan het haventje van Burghsluis. Een plek waar in het verleden geen drukte te bekennen was, en thans op een paar weekeinden na nog steeds niet. Het is mij opgevallen dat de heer ten Cate als ik daar was met mijn kinderen, bijzonder geinteresseerd was in hun activiteiten en hun aanspoorde het water in te springen en of te varen met zijn Optimist(zeilbootje) die eigenlijk voor zijn eigen kinderen bestemd was. Ook heeft hij mj en mijn kinderen een keer meegenomen naar de tegenover gelegen geul op de droogvallende plaat alwaar wij dan zeehonden konden kijken.Gewoon zonder anderen en geen touristen om je heen. Dit was gewoon leuk, en ik heb geen enkel maar dan ook geen enkel signaal/kenmerk bij de heer ten Cate kunnen waarnemen die gelijkenissen hebben met het exorbitante gedrag zoals door jou omschreven. Hij omschreef juist de omgeving als een bijzondere plek om van te genieten en rust te vinden. Afgelopen vakantie heb ik de heer ten Cate wederom ontmoet, hij zeilde met zijn dochter samen in zijn Cornisch Crabber, een heel bescheiden zeilbootje langs ons voor anker liggende eigen schip Een vriendelijk gedag van zijn kant was mijn deel. Op mijn vraag hoe het allemaal ging vandaag de dag, keek hij mij aan en riep op bescheiden toon ” Goed” Met jou hoop ik ook ? ( hij weet wat ik doe) Door de sterke stroming en de afgelegen plek hadden wij geen tijd om er verder op in te gaan. Dat had ik echter best graag gedaan om ook zijn kant van het verhaal te kunnen aanhoren.

    Jan Willem ten Kley

  2. Willie Ambergen schreef:

    Ruud,

    Inderdaad een bitter verhaal. Uiteraard waren bankiers in de door jouw beschreven tijdens al vreemde vogels. Alleen toen was het resultaat van een financiering nog wel dat en de bank en de client goed verdienden aan een deal.

    Wat dat betreft zitten we nu nog in veel slechtere tijden. Die slechte tijden worden nog verergerd doordat banken helemaal niet meer voor hun clienten bezig zijn, maar alleen maar aan zichzelf denken. De financiering van vastgoed in Nederland is grotendeels gestopt en onze bankiers zijn alleen maar bezig met het regelen van versnelde aflossing en hogere rentevergoedingen. Kortom alle clientvriendelijkheid en maatschappelijke taken worden overboord gegooid om maar zelf zo snel mogelijk uit de problemen te geraken.

    Groet

    Willie Ambergen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: