Wat een verblijf in een Maastrichts ziekenhuis losmaakt!

Vorige week lag ik enige dagen in het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM). Het netvlies van mijn linkeroog had losgelaten, nota bene tijdens een interview over de winkelleegstand in Heerlen voor het EO-programma De Vijfde Dag. Niet dat die leegstand van 10 procent in de  stad – met nog eens ruim 40.000m2 nieuwe winkelmeters in uitvoering en in planning – ook maar iets met dat loslaten van het netvlies te maken heeft, maar toch! Ineens heb je een zwarte vlek in je oog die niet meer weggaat en dan is het zaak om snel een oogarts te vinden. En zo kwam ik in het AZM terecht.

Over de deskundigheid en hulpvaardigheid van artsen en verpleegkundig personeel in het AZM zal men mij niet horen klagen. Integendeel. Maar des te meer over de onzinnige protocollen, regels, voorschriften en ingesleten gewoontes die de kosten van onze gezondheidszorg tot onacceptabele hoogte hebben gebracht. Of zoals een kritische verpleegkundige opmerkte: ‘Er zijn hier meer duurbetaalde managers actief dan handen aan het bed.’

De boodschap na een reeks van onderzoeken was wel duidelijk: dit moet zo snel mogelijk gerepareerd en geopereerd worden. Alleen: vandaag kan dat niet meer. ‘Dus u kunt het beste vannacht hier blijven en dan kijken we morgen of we u er tussen kunnen schuiven’. De volgende dag al vroeg werd me door de verpleegstaf verteld nuchter te blijven. Ik zou rond 13.00 uur aan de beurt zijn. Maar om 15.00 uur verscheen de professor zelf met de mededeling dat hij het die dag niet meer zou halen. Na 16.00 uur mocht er namelijk niet meer geopereerd worden en er lag nog iemand onder narcose die geholpen moest worden. Hij zei me ook dat ik de volgende dag als eerste aan de beurt zou zijn en dat het beter was dat ik in het ziekenhuis zou blijven. En nuchter zijn was helemaal niet nodig. De operatie zou immers worden uitgevoerd met plaatselijke verdoving. En zo keerde ik terug voor mijn tweede nacht in het ziekenhuis, tegen een bedrag van – schat ik – 1500 euro per nacht, maar zonder echt ziek te zijn.

De volgende ochtend werd ik inderdaad – opnieuw nuchter – weer per rolstoel naar de ‘Oogtoren’ gebracht en een uur later was het  zover. Nu, ruim een week later, kan ik nog steeds met mijn linkeroog niets zien, maar dat was me al van tevoren verteld. Er is namelijk in de oogholte gas ingespoten en dat moet er eerst weer uitkomen. De ingreep was inderdaad met plaatselijke verdoving en ik heb helemaal niets gevoeld. U hoeft dus niet onnodig in angst te zitten, als u ook zo’n operatie moet ondergaan.

Wel werd me na afloop medegedeeld dat ik in een bepaalde houding moest blijven liggen en dat het daarom beter was dat ik nog een nachtje in het ziekenhuis zou blijven. Op zaal trof ik een meisje aan van een jaar of 20, dat ook in afwachting was van een soortgelijke operatie. Maar zij zou, vanwege haar medische voorgeschiedenis, een volledige narcose ondergaan. Het meisje, vergezeld door haar oma en opa, was duidelijk in slechte doen. Ze was bang voor de operatie, huilde voortdurend en riep steeds opnieuw uit dat ze eigenlijk naar huis wilde. Drie keer kwam een oogarts haar vertellen dat ze nu snel aan de beurt was, maar dat het operatieprogramma die dag enige vertraging had ondergaan. U voelt het al aan en om 15.00 uur wist ik dat de operatie die dag niet meer zou plaatsvinden. En ja hoor, om 16.00 uur kwam de professor hoogst persoonlijk met de trieste mededeling, dat hij na 16.00 uur niet meer mocht opereren en dat er dus moest worden gekeken naar een andere dag.

Je leest de laatste tijd veel over de manier waarop het publiek zich opstelt tegen publieke functionarissen als verkeersregelaars, ambulancepersoneel en brandweerlieden. Ook het personeel van ziekenhuizen wordt zeer regelmatig met bedreigingen geconfronteerd en ik keur dat volslagen af. Maar in dit geval had ik alle begrip voor het pandemonium dat toen uitbrak naast mijn bed. Opa – tot dan toe  zeer rustig en meelevend met zijn duidelijke getraumatiseerde kleindochter – schreeuwde het uit tegen de professor en belde een bevriende politieagent om alvast twee pelotons ME op te roepen, want hij zou het hele ziekenhuis gaan verbouwen, te beginnen met de ‘Oogtoren’.

Het is allemaal goed gekomen. Na een uur was de rust hersteld en werd de suggestie van de oogprofessor om te wachten met de operatie tot na het weekeinde, opgevolgd. Met duizenden excuses van zijn kant voor de overmacht. Je kunt je alleen afvragen of het echte overmacht is. Want zelf had ik een dag eerder hetzelfde ervaren en van het verplegend personeel hoorde ik dat dit soort situaties schering en inslag is.

Vanuit het raam van mijn bed kon ik trouwens met één oog het terrein zien, waar woningcorporatie Servatius enige jaren geleden een studentencampus inclusief sporthal zou neerzetten op basis van een excessief ontwerp van de Spaanse architect Calatrava. U herinnert zich dat waarschijnlijk nog wel. Servatius heeft de financiële tegenslag van dit mislukte project maar net overleefd, ook al kostte dat de gemeenschap ruim 80 miljoen euro. Het enige wat er op het terrein is gerealiseerd, zijn de betonnen heipalen die voor het ontwerp van Calatrava nodig waren. Voorlopig gaat alleen het plan van de sporthal door, als er tenminste door de Universiteit van Maastricht geld gevonden kan worden voor de inrichting. De rest van het terrein wordt opgehoogd, zodat de betonnen heipalen onder de grond verdwijnen en zal als parkeerterrein dienen.

Gedurende mijn verblijf in het AZM kreeg ik via de Nieuwsbrief van Vastgoedmarkt ook het volgende bericht door: ‘Het gemeentebestuur van Maastricht heeft besloten het MECC over te nemen en onder te brengen in een nieuwe BV: MECC Maastricht BV. Dit besluit is de uitkomst van gesprekken tussen de gemeente en de Rai, die medio 2012 bij de gemeente aangaf de exploitatie van het MECC niet meer als kernactiviteit te beschouwen.’ Zoals u misschien weet, ligt het MECC weer naast het AZM.

Het bericht vervolgt: ‘De gemeente Maastricht heeft als eigenaar, huurder en verhuurder belang bij het voortzetten van de activiteiten in het MECC. Stopzetten leidt tot hoge kosten. Daarnaast zorgt het MECC voor werkgelegenheid, economische spin-off en draagt positief bij aan het imago van de stad. (-) Het vastgoed van het MECC is grotendeels eigendom van de gemeente Maastricht. Het congrescentrum, de expo foyer en de gronden inclusief parkeerplaatsen zijn in eigendom van de gemeente. Naast vastgoedeigenaar, is de gemeente huurder van vastgoed: de hallen, de Forumpassage, de centrale hal, de Westentree (eigendom van Annexum) en de parkeergarage (eigendom van SNS). Het gehele complex verhuurt de gemeente aan de exploitant: MECC BV.’

Een enigszins gekleurd bericht, want Annexum is al vele jaren eigendom van een wezenlijk deel van het MECC, namelijk de tentoonstellingsruimten, de kantoren en het aangrenzende hotel. Dat de Rai weinig gelukkig was met het rendement van de exploitatie van het MECC, was algemeen bekend. In feite was het belang van het MECC al teruggebracht tot, laat ik het maar wat gechargeerd opschrijven, de jaarlijks internationale kunstbeurs TEFAF.

Het kan verkeren. Met één oog moest ik terugdenken aan de ‘wilde’ jaren van het met veel te veel publiciteit omgeven burgemeesterschap van Gerd Leers. In 2004 maakte Leers zich sterk om de Amerikaanse casinogigant Caesars Entertainment naar Maastricht te halen en wel op het gebied rond ’t Bassin, dat grenst aan het ambitieuze – en op de zeer lange baan geschreven – herontwikkelingsproject Belvédère. De investering die Caesars in Maastricht – tenminste volgens Leers – voor ogen had, beliep enkele honderden miljoenen euro. De implicaties van de wilde plannen van Leers waren verder, dat het Holland Casino uit Valkenburg zou moeten verhuizen en dat er voor een MECC geen toekomst meer zou zijn.

Ik geloof dat de gemeente Maastricht aan deze plannen in totaal 5 miljoen euro kwijt is geraakt, dus aan plannen die al bij voorbaat getuigden van onrealistische grootheidswaanzin en arrogantie van de politieke macht. Leers was trouwens ook de burgemeester die zich met veel tamtam achter de rampzalige ambities van Servatius schaarde. Zo gaat dat in de politiek, ook nu nog. Veel ambities, weinig realiteitszin en al helemaal geen verantwoording afleggen als de verkeerd geïnvesteerde bedragen op een fiasco uitlopen.

Voor het MECC en voor Annexum zouden die plannen van Leers met Caesars Palace natuurlijk desastreus zijn geweest en Maastricht mag nu blij zijn dat al die groteske ambities van het eerste decennium van deze eeuw niet zijn gerealiseerd. Dat is toch een hele geruststelling, constateer ik vanuit de ‘Oogtoren’ van het AZM. Nu nog wat meer efficiency en wat soepeler omgaan met al die protocollen en regels van die managers, dan komt het misschien toch nog een keer goed met Maastricht.

Advertenties
Comments
One Response to “Wat een verblijf in een Maastrichts ziekenhuis losmaakt!”
  1. jos van de mortel schreef:

    Goedenavond Ruud,

    Heb je net gezien op TV; prima optreden! Het lijkt erop dat het bestuur in Heerlen streeft naar een dode binnenstad; Bij ons gaat ONLY Jeans aan de Promenade weg, en bij de collegae Duthler, en Men at Work aan resp. de Honigmannstraat en de Saroleastraat, waar overigens al meerdere winkels leegstaan. Waarvoor is het Maankwartier nodig en hetzelfde geldt vooral voor Schinkelkwadrant Zuid, toevoeging van 35.000 m2 winkels en 3.000 m2 horeca en 7.000 m2 hotel, terwijl de leegstand juist nog hand over hand toeneemt? En als er dan al een versterkende keten spoedig kan worden gevestigd, een publiekstrekker als PRIMARK, dan moet dat in een project wat nog in het “best case scenario” een jaar of vier/vijf aanloopt, en moet een vestiging elders worden gefrustreerd, omdat anders de twee onsamenhangende projecten van de gemeente zogenaamd niet van de grond kunnen komen, terwijl daar toch al geen gebruikers voor zijn, en die toch al ernstig vertragen. Ook Multi zal wel vertragen als de huurders niet in de rij staan.

    Met vriendelijke groet,

    Jos van de Mortel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: