Leopard Creek versus de Zuid-Afrikaanse werkelijkheid

Afbeelding

Hole 13 van Leopard Creek. Daan Huizinga (rechts) staat op het punt om af te slaan en met succes, want hij haal hier een birdie.  Een dag later zal blijken dat hij de cut van het Alfred Dunhill Championship 2013 niet zal halen. 

 

Leopard Creek aan het Kruger Park is een van de mooiste golfbanen in Zuid Afrika en ook een van de mooiste in de wereld. Exclusief, uitermate luxueus en alleen maar bestemd voor de rijksten van deze aardbol.  Dit weekeinde vindt – vond – er het Alfred Dunhill Championship 2013 plaats, een toernooi dat wat moeilijk in de internationale golfkalender ligt, maar waaraan toch – naast veel Zuid-Afrikaanse spelers – ook een flink aantal buitenlandse golfers deelneemt. Een daarvan was Daan Huizinga, een jong Nederlandse golftalent, die echter de cut niet haalde en met +8 na twee dagen afscheid moest nemen. Maar hij was wel helemaal onder de indruk van de baan, de locatie en de rijkdom waarmee hij hier werd geconfronteerd. Een aardige jongen, deze Daan en ik hoop dat hij het net zover brengt als Joost Luijten die hier vier jaar geleden ook zijn internationale profloopbaan begon en zijn talent accentueerde met een hole-in-one.

Zelf ken ik de baan niet als speler. Je moet worden uitgenodigd door een van de eigenaren van de tientallen zeer luxueuze villa’s op het terrein, anders kom je er niet op. Alleen de gasten van een zestal luxe lodges in de buurt van Malelane en in het Krugerpark hebben de mogelijkheid om met greenfees te spelen. Die liggen tussen de 2100 en 2500 rand per persoon, ook voor Nederlandse begrippen hoog (200 euro) en al helemaal voor Zuid-Afrika. De vlakbij gelegen 9 holes baan van Malelane vraagt slechts 180 rand voor 18 holes. Ook de 9 holes golfbaan van het Kruger Park zelf – de voormalige baan van de rangers bij de ‘hoofdstad’ Skukuza, – kost maar180 rand voor 18 holes.

De baan van Leopard Creek dateert uit 1996 en is ontworpen door de belangrijkste Zuid-Afrikaanse golfer aller tijden, Gary Player. Hij laat zich nog steeds af en toe zien op het senioren circuit en ik heb hem een aantal keren ontmoet, toen ik in de jaren tachtig van de vorige eeuw op een landgoed buiten Johannesburg woonde, dat grensde aan Player’s eigen landgoed Blair Atholl. Ik heb nog een golfbal van hem gekregen met daarop zijn handtekening, maar die handtekening met een viltstift gemaakt is inmiddels verdwenen door de tand des tijds. De golfbal staat nog steeds op mijn bureau, bovenop een rubberen kogel die door de politie werd afgeschoten op demonstranten in Soweto. Een kogel en een golfbal. Ook nu nog vormen ze een passend beeld bij het Zuid Afrika van nu, dertig jaar na mijn ontmoeting met Player op Blair Atholl, inmiddels ook een van de topbanen in Zuid Afrika.

Leopard Creek is een par 72 baan, gelegen aan de Crocodile River die aan de zuidkant de grens van het Kruger Park vormt. De ingang ligt naast de brug die toegang geeft tot het Kruger Park bij Malelane Gate. Ik ken het gebied nog uit 1988 toen ik was uitgenodigd voor de opening van een Sun Intenational-hotel, maar dit is een aantal jaren na de opening afgebrand. Het  terrein – bestaande uit fraai en dicht bushland – kwam daarna in handen van de gigantisch rijke Zuid-Afrikaan Anthony (Anton) Rupert en die gaf de opdracht aan Player om er het exclusieve golfcomplex van te maken dat het nu is.    

Rupert zelf overleed in 2006 op 89-jarige leeftijd en verdiende zijn geld met investeringen in honderden bedrijven via de Rembrandt Group en het investeringsvehikel Remgro. Hij was vooral betrokken bij tabak (Remgro heeft nog altijd een belang van ruim 10 procent in British American Tobacco) en in luxe goederen via het in Zwitserland gevestigde Richemont. Bij zijn overlijden in 2006 werd zijn private vermogen geschat op 1,7 miljard dollar. De Rupert-familie heeft ook in dominante positie in de Zuid-Afrikaanse wijnsector in en rond  Stellenbosch. In Nederland is hij verder bekend als de man die samen met Prins Bernhard en Nelson Mandela in 1990 het initiatief nam tot het Trans  Frontier Park (ook wel Peace Parks genoemd), waarin opgenomen het Kruger Park en stukken van Mozambique en Zimbabwe. Samen had dit het grootste natuurpark van de wereld moeten worden. Dit Trans Frontier Park is overigens op een mislukking uitgelopen, met name door het onvermogen van Mozambique en Zimbabwe om effectief controle over de aangewezen gebieden uit te oefenen. Sinds het Trans Frontier Park werd gevestigd, is het aantal gevallen van stropen – met name van neushorens en olifanten – aanzienlijk toegenomen. Alleen al dit jaar hebben in Zuid Afrika meer dan 500 neushorens de dood gevonden door de handen van stropers, veelal afkomstig uit Mozambique. De familiebelangen van de Ruperts – dus ook die van Leopard Creek – worden overigens sinds de dood van vader Anton gecontroleerd door zijn oudste zoon Johann.

Terug naar Leopard Creek zelf en het Alfred Dunhill Championship. Afgelopen donderdag heb ik dan eindelijk eens kunnen rondkijken op de golfbaan. Alle 18 holes heb ik meegelopen met ‘onze’ Daan Huizinga en ik heb dus een goed beeld gekregen van deze baan. Inderdaad een prachtige golf course, waarop ik eigenlijk toch nog eens zou willen afslaan. Geweldig onderhouden greens en fairways, veel waterpartijen en elke keer weer een indrukwekkende uitzicht op het aan de andere kant van de rivier gelegen Kruger Park. Vooral hole 13 – 505 meter lang en uitkomend op 30 meter boven de Crocodile River – is adembenemend. Veel wild heb ik niet op het 360 hectare grote terrein gezien, maar er zitten giraffen, impala’s, kudu’s en waterbokken en in de waterpartijen kan ook wel eens in krokodil of nijlpaard opduiken. Wrattenzwijnen worden geweerd want die zijn desastreus voor de faiways en greens.

Maar Leopard Creek benadrukt ook de andere kant van Zuid Afrika. Hier tussen al die miljoenen euro’s kostende villa’s – de een nog groter dan de ander, verscholen in de bush en nauwelijks zichtbaar van de golf course – is het Zuid Afrika van de townships, de werkloosheid, de criminaliteit, de corruptie, de lage rand  en vriendjespolitiek ver verwijderd. Op Leopard Creek kan megarijk Zuid Afrika, vooralsnog vooral blank, samen met de internationale jetset zich veilig en apart voelen.

Vandaar dat ik er de voorkeur aan geef te golfen op de vlakbij gelegen Malelane Country Club, weliswaar slechts negen holes en met veel stenen op de fairways en minder soepel lopende greens, maar betaalbaar en meer ingebed in de ‘gewone’  Zuid-Afrikaanse maatschappij. Natuurlijk spelen ook daar op vrijdag en zaterdag de plaatselijke blanke boeren hun partijtje, altijd met een sixpack ijskoud Castle bier in de zelf meegebrachte buggy, maar daar tussen door lopen ook zwarte spelers en buitenlanders zoals ik die zich de greenfees van meer dan 200 euro niet kunnen – en misschien ook niet willen – betalen.

En de winnaar van de Alfred Dunhill Championship 2013, met een prijzengeld van 1,5 miljoen euro? Dat wordt pas zondagnamiddag bekend en dan ben ik weer op weg naar Nederland. Ik tip de Zuid-Afrikaan Charl Schwartzel, vorig jaar ook al winnaar, en ook na drie dagen fier aan kop met -13. Schwartzel’s thuisbaan is overigens Blair Atholl, de baan die op het landgoed van Gary Player is uitgezet, inclusief de plek waar dertig jaar geleden mijn woninkje stond. En zo is de cirkel rond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: