Mijn 15de Mipim was een succes voor de Markthal Rotterdam

IMG_0428

De Nederlandse ‘strandtent aan de Boulevard de la Croissette: Holland City ‘with a view’

Zij was er weer, de afgelopen dagen. De in de Nederlandse media vaak vermaledijde vastgoedbeurs Mipim in Cannes, een Sodom & Gomorra waar obscure en dubieuze vastgoedmannen en politici zich te buiten gaan aan zaken als champagne drinken, met de helikopter dineren in Monaco, prostitueebezoek en vooral veel te dure flessen wijn. In ieder geval duurder dan de flessen van 126 euro die tijdens een Limburgs diner na afloop van de bescheiden Nederlandse vastgoedbeurs Provada werden besteld en waarvan de afrekening de politieke kop kostte van VVD-Tweede Kamerlid Mark Verheijen.

Ik schrijf dit met veel ironie op. De Mipim is in de Nederlandse media de afgelopen jaren vaak weggezet als een poel des verderfs, als een plek waar je als fatsoenlijk vastgoedman of –vrouw – en zeker als politicus, minister, burgemeester, wethouder of ambtenaar – maar beter niet je gezicht kan laten zien. Grote onzin. Natuurlijk is het met name in de tijden dat het nog zeer goed ging met vastgoed, in Cannes wel eens flink uit de hand gelopen, maar dat maakt een beurs als de Mipim nog niet tot een criminele happening.

Ik moet eerlijk toegeven, het is daar in dat eerste volledige weekeinde van maart aan de Franse mediterrane kust vaak goed toeven. Maar om de Mipim als de ergste plek voor decadente mensen voor te stellen, slaat helemaal nergens op. Het Fd koos de afgelopen week ook weer indirect voor die invalshoek. Breng waar ook ter wereld 15.000 tot 20.000 mensen – vooral mannen, dat wel – samen, die bovengemiddeld verdienen, over een onkostencreditcard beschikken en over heel veel geld moeten beslissen, dan gebeurt er wel eens wat. Het maakt niet uit of het daarbij om Cannes, Barcelona, Moskou, Londen of Peking gaat of over vastgoed, gezondheidszorg of ICT.

Ik heb op de Mipim menig boeiende lezing, symposium of persconferentie bijgewoond, heb daar zeer veel nationale en internationale contacten kunnen opdoen en ik heb er ook menig verstandige en interessante deal voorbereid zien worden. Of zoals een inwoonster van Cannes – die regelmatig werkt in het Palais des Festivals – me ooit zei: ‘Vergeleken met andere internationale festiviteiten in Cannes, zoals het wereldberoemde Filmfestival, is de Mipim wat luxe, overdaad en excessen betreft, een zwakke afspiegeling.’ Nederlandse journalisten hebben vaker last van moralistische overdrijvingen. Het zal de calvinistische aard zijn.

Het was mijn vijftiende Mipim en ook deze heb ik overleefd. Maar wat een verschil tussen die eerste van 2001. Toen voerden Nederlandse marktpartijen nog de boventoon, zowel als belegger, adviseur als ontwikkelaar. In dat jaar kwamen er ruim 1500 Nederlanders naar Cannes, waarmee ze ongeveer 10 procent van de totale hoeveelheid bezoekers uitmaakten. Marktpartijen als Bouwfonds, ING Vastgoed, FGH, MAB, Multi, Amstelland en TCN hadden jarenlang eigen stands. En op donderdagmiddag werd er door Holland Randstad – een speciaal voor de Mipim in elkaar gestoken samenwerkingsverband van de vier grote steden – in het Palais des Festivals een flinke zaal gevuld met belangwekkende thema’s die kritisch en met humor werden gepresenteerd door good old René Buck. Dat waren ook tijden dat Nederlandse ministers zich er niet voor schaamden naar Cannes over te vliegen om daar een toespraak te houden.

Vastgoedmarkt, het vakblad waarvan ik net was benoemd als de nieuwe hoofdredacteur, nodigde zijn relaties in 2001 nog uit op een fraaie boot in de haven voor een gratis ontbijt, waar veel bezoekers ook aan toe waren na een lange nacht doornetwerken. In de jaren die erop volgden, bracht Vastgoedmarkt Mipim-specials uit, eerst tweetalig, later geheel in het Engels, die gretig aftrek vonden. Terecht, want Nederlandse projectontwikkelaars wonnen in die jaren ook de ene Mipim Award na de andere voor vaak buitenlandse projecten. Het was ‘people’s business’ met als belangrijkste doel Nederland en Nederlandse marktpartijen met hun projecten, expertise, creativiteit en deskundigheid een platform te bieden voor de ‘enge’ buitenwereld.

Van al dit Nederlandse vastgoedfraais is vijftien jaar later weinig meer over. In het Palais des Festivals zijn nog maar twee marktpijen met een eigen stand terug te vinden: BPD (Bouwfonds Project Development) en de firma Dutch Wheels, gespecialiseerd in spectaculaire reuzenrads, die voor het tweede jaar in successie goede zaken doet, omdat veel ontwikkelaars van leisure en retailprojecten overal in de wereld graag een reuzenrad in hun project willen opnemen om de shopbeleving van de consument nog beter te bevredigen.

Verder viel dit jaar op dat de schreeuwerige presentaties van allerlei obscure Russische projecten een gepasseerd station zijn. De Russen en al die al dan niet onafhankelijke satellietstaten hebben de afgelopen jaren de Mipim met veel geld, grote maquettes en vooral opvallend mooie promotiedames gedomineerd, maar nu de crisis in Moskou heeft toegeslagen (mede door het Europese sanctiebeleid) zijn er nauwelijks meer Russen (en langbenige, kortgerokte en jeugdige promotiemeisjes) op de beursvloer, de kroegen, bars en restaurants aan te treffen.

In plaats daarvan zijn het de Turken die de meest dominante posities hebben overgenomen (maar dan wel zonder die langbenige maar ook ordinaire meisjes) en vooral de grote Europese steden (Londen, Parijs, Hamburg, Liverpool, München, Lille, Calais, Madrid en ga zo maar door). Want de grote steden – met burgemeesters en ministers – met al hun ambitieuze vastgoedplannen bepalen steeds meer de agenda van de Mipim, op zoek naar huurders, retailketens en vooral beleggers.

Voor het eerst sinds lange tijd kan ook Nederland – dat wil zeggen de vier grote steden Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht – zich enigszins meten met het blijkbaar onuitputtelijke marketinggeld van andere Europese steden. Jarenlang leidde de Randstad een kwakkelend bestaan met een standje in de kelder van het Palais des Festivals – beter bekend als de ‘bunker’ -, maar nu was een eensgezinde Holland terug te vinden in een paviljoen aan de rand van het strand en de zee en dat is beslist een verbetering. Eindelijk is Nederland weer een beetje terug in Cannes ‘with a view’, ook dankzij de financiële steun van marktpartijen als Bouwinvest, Dura Vermeer en AM.

Er zijn wel een aantal observaties te maken:
– Ook op deze Mipim – en waarschijnlijk meer dan ooit te voren – klotste het institutionele en private geld over de Mipim-vloeren en het strand, net als begin deze eeuw. Geld bestemd voor goed renderende trofee objecten en projecten waar er internationaal te weinig van worden aangeboden. Waar moet je anders heen met al dat geld, nu de rente onder de 1 procent is gezakt?
– Waar in het verleden nog rendementen van minstens 6 procent als voorwaarde voor een gesprek werden gesteld, gaat dat nu internationaal steeds meer naar de 4 procent of minder. Immers, die 4 procent zijn vanuit een inflatieperspectief net zo interessant als de 6 of 7 procent van een aantal jaren geleden.
– Meer dan ooit ging het dit jaar om schuldfinanciering. Er liggen nog voor vele tientallen miljarden aan vastgoedfinancieringen die ‘onder water staan’ te wachten op een aantrekkelijk, afgewaardeerd aanbod.
– In een sfeer waarin er teveel geld is, terwijl er tegelijkertijd heel veel nieuwe projecten worden aangeboden, op zoek naar financiers, beleggers en huurders, kan het zomaar gebeuren dat er deals worden gedaan die de toets der tijd niet zullen aankunnen. Het zou zo maar eens kunnen dat tijdens deze Mipim de bodem is gelegd voor een nieuwe internationale vastgoedbubbel in de komende vijf, zes jaar. Maar vanuit een deal-standpunt is dat nu even niet zo belangrijk. Nietsis zo relatief als een goede transactie.
– Ik heb het nog eens nagekeken, maar voor Nederland was de Mipim Award voor de Markthal Rotterdam een buitengewoon succes. De Markthal Rotterdam van ontwikkelaar Provast werd uit totaal 150 inzendingen uitgeroepen tot The Best New Shopping Center en viste in de categorie Award of the Jury maar net achter het net. De laatste keer dat een Nederlandse marktpartij voor een Nederlands project een Mipim Award won, was in 2008, toen het Amsterdamse Kraanspoor van het toenmalige, inmiddels verdwenen ING Real Estate Development maar liefst twee onderscheidingen kreeg. Daarvoor moeten we teruggaan naar 2002 met een Mipim Award voor het kantoorgebouw Forum in Amsterdam, een project van Amstelland (nu AM).

IMG_0442

Hans De Jong, partner van Provast (midden) toont trots de Mipim Award in de categorie Best Shopping Center

Het was dus vorige week mijn vijftiende Mipim en ik heb zo het flauwe vermoeden dat het mijn laatste is geweest. Het klinkt misschien wat blasé, maar ik heb het allemaal wel gezien. De Mipim, het netwerkpubliek en de belangen zijn voorgoed veranderd en dat is maar goed ook. Deze beurs heeft alleen maar een nieuw bestaansrecht als ze nog internationaler wordt, verder verjongd en vooral meer professionele vrouwen weet te strikken (en dan heb ik het niet over die langbenige Russische dames). Daar ligt de uitdaging, net zoals die van Nederlandse marktpartijen die zich ook internationaal willen presenteren. ‘Holland, a city with a view’ was dit jaar een goede start. Dat gaat beslist goed komen, ook zonder mij.

IMG_0449

En natuurlijk werd er in klein gezelschap na afloop van de toekenning van de Mipim Award voor de Markthal Rotterdam ‘gefeest’ in een ‘verderfelijk’ Cannes’restaurant: Vlnr: Johan Tol (directeur Nederland van Interparking en exploitant van de parkeergarage in de Markthal), mijn persoon en Hans de Jong, partner van ontwikkelaar Provast. Allemaal verse producten die je ook in de Markthal kunt kopen.

Advertenties
Comments
3 Responses to “Mijn 15de Mipim was een succes voor de Markthal Rotterdam”
  1. Jos schreef:

    Misschien hebben ze tijdens het Filmfestival meer luxe, maar qua omzetten voor Cannes is de Mipim de onbetwiste topper en wel veruit, daarna komt de Mapic, een Farmaciebeurs, en dan pas het Filmfestival qua omzet voor de stad Cannes, zo heb ik van verantwoordelijke politici begrepen.

  2. ans wouters schreef:

    Leuk verwoord,Ruud. Zo was het helemaal. En…toch maar weer tot volgend jaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: