Morukuru Family verdient minimaal een Fd Impala Award

 

images-3

Ruim een week geleden bracht premier Mark Rutte een bliksembezoek aan Zuid-Afrika. Rutte moest zijn bezoek aan het voormalige apartheidsland tot één dag terugbrengen vanwege de crisissituatie die ook in Nederland is ontstaan na de gewelddadige aanslagen in Parijs. Veel aandacht kreeg het korte verblijf van de premier in Zuid-Afrika – ik denk mede daarom – niet in de vaderlandse media. Zelfs het gegeven dat Rutte op de eerste officiële reis van een Nederlandse premier aan Zuid-Afrika sinds 2001 vergezeld werd door een grote handelsdelegatie, trok weinig belangstelling. Ook niet in Zuid-Afrika, terwijl het land toch de belangrijkste Nederlandse handelsrelatie in Afrika is en talrijke Nederlandse ondernemers en investeerders er steeds weer opnieuw proberen nieuwe activiteiten en initiatieven te ontplooien.

Ik was zelf in Zuid-Afrika toen Rutte daar zijn opwachting maakte en heb zijn korte bezoek op afstand gevolgd. Geen lastige vragen van de kant van onze premier aan het adres van president Jakob Zuma die in eigen land door velen wordt uitgekotst vanwege zijn corruptie, vriendjespolitiek, veelwijverij en onverschilligheid ten opzichte van de dramatisch slecht veranderende omstandigheden in het land. Toen koning Willem-Alexander onlangs een officieel staatsbezoek bracht aan China, werd er nog van alle kanten aangedrongen op een koninklijk protestgeluid vanwege de schendingen van de mensenrechten, maar van de kant van de voorheen zo ‘mondige’ anti-apartheidsactivisten als Conie Braam werd er niets gehoord.

Toch is er alle reden – ook voor Nederlandse ondernemers en investeerders – zich zorgen te maken over wat er terecht is gekomen van de optimistische verwachtingen over het land van de Regenboognatie, ruim twintig jaar na de democratische verkiezingen die in 1994 van Nelson Mandela de eerste zwarte president maakten. De nationale munteenheid Rand beleeft week op week een nieuw laagterecord, de werkloosheid neemt verontrustende proporties aan, de criminaliteit is nauwelijks meer onder controle te krijgen, het aantal incidenten met vreemdelingenhaat neemt weer toe en Zuid-Afrika wordt door internationale waarnemers en rapporten steeds vaker in een adem genoemd met corruptie, vriendjespolitiek en wanbestuur. Daar komt nog bij dat het land door een enorme energietekort en een extreme droogte wordt getroffen die ingrijpende gevolgen heeft voor mens en dier en vooral voor de agrarische productie, met toerisme en de export van grondstoffen de belangrijkste nationale inkomstenbron en aanjager van werkgelegenheid. De arbeidsproductie ligt landelijk gezien erg laag en stakingen zijn aan de orde van de dag, steeds vaker gepaard gaand met afschuwelijke geweldexplosies. Op universiteiten wordt er meer geprotesteerd dan gestudeerd en vakbonden lijken zich drukker te maken over het uitroepen van steeds weer nieuwe stakingen in plaats van zich te bekommeren over het aanzwellend verlies van arbeidsplaatsen. Kortom, het gaat niet echt goed met het Zuid-Afrika van president Zuma en het door hem gegijzelde ANC en dat is uiterst jammer voor het wonderschone, potentieel rijke land met ook nog eens veel vriendelijke, aardige en ruimdenkende mensen.

Nog vandaag meldde de emerging markets econoom Peter Attard Montalto van Nomura in de Zuid-Afrikaanse media dat Zuid-Afrika weliswaar nog steeds interessant is voor buitenlandse investeerders, maar dat er van een aanvankelijke ‘liefde’ al lang geen sprake meer kan zijn. Attard Montalto noemde daarbij acht factoren die ook naar de toekomst ernstige zorgen baren: de fiscaliteit, de studentenprotesten, het energietekort met als gevolg daarvan het stopleggen van stroomleveranties door de nationale elektriciteitsmaatschappij Eskom (load shedding), de hele financiële huishouding in het land en de tarievenstructuur, de onprofessionele en slecht functionerende Zuid-Afrikaanse luchtvaartmaatschappij SAA, de ratings door internationale ratingagentschappen, de wankele Rand en tenslotte ook de politiek en vooral president Zuma met diens keer op keer omstreden en soms belachelijke uitspraken, zoals vorige week toen hij verklaarde dat ‘zijn regeringspartij ANC belangrijker is dan heel het land en zelfs de grondwet’.

Het is dan ook niet verbazingwekkend dat ik met regelmaat telefoontjes en mailtjes krijg van Nederlanders die de afgelopen twintig jaar in Zuid-Afrika een stuk land of een woning hebben gekocht of een bedrijfje zijn gestart, maar die zich beginnen af te vragen of ze nog langer in dit land moeten blijven. Velen vrezen nog meer chaos en zelfs Zimbawaanse toestanden met Zuma als potentiële dictator, net als Robert Mugabe. Nederlanders (en andere buitenlanders) die zich nu weer uit Zuid-Afrika willen terugtrekken, worden geconfronteerd met een uitermate moeilijke afweging omdat ze vanwege de sterk in waarde verminderde Rand hun investeringen mogelijk tot 50 procent hebben zien dalen. Toch zijn er nog steeds ondernemers en investeerders die stug doorgaan en daarbij met name de positieve kanten blijven zien. Want die zij er wel degelijk. Zuid-Afrika blijft het land in Afrika met de hoogste potentie en verreweg de grootste mogelijkheden op langere termijn. Maar dan moet zo’n investeerder wel de tijd nemen en niet gaan voor een korte termijnrendement.

Twee Nederlanders die wel positief blijven over Zuid-Afrika en daar inmiddels flink in hebben geïnvesteerd, zijn het echtpaar Ed Zeeman en Anka Reijnen. Het echtpaar Zeeman is zeker in vastgoedkringen bekend. Reijnen was jarenlang lid van de directie van het beursgenoteerde vastgoedfonds NSI – zowel als CFO als CEO – en Zeeman was via zijn eigen onderneming verantwoordelijk voor het beheer van die vastgoedportefeuille. Nadat de familie Zeeman zich begin 2007 had losgemaakt van NSI door haar belang in het vastgoedfonds te verkopen aan de Israëlische Habas Group, zijn Zeeman en Reijnen zich in toenemende mate gaan richten op nieuwe kansen in Zuid-Afrika. Wat begon als een private investering in een familie safarilodge in bij de grens met Botswana, is inmiddels uitgegroeid tot een echte onderneming, de Morukuru Familiy, met exclusieve lodges in Madikwe, in het Nature Reserve De Hoop en met een luxe villa annex boutique hotel in Sandton, AtholPlace.

images-4

Wie daar meer over wil lezen, kan onder meer terecht op de eigen website (morukuru.com), maar goed nieuws verspreidt zich snel. Afgelopen weekeinde stond er een informatief en positief artikel over Morukuru in de Noord Hollandse Dagbladen onder de kop Loungen in luxe lodges en vorig jaar november schreef ik een artikel over Reijnen en Zeeman in het blad Vastgoedmarkt. Afgelopen maand werd het restaurant van AtholPlace uitgeroepen tot het beste restaurant van Johannesburg in het kader van Restaurant Week South Africa 2015 en Trip Advisor verleende Morukuru in zowel 2014 als 2015 het Certificate of Excellence. In 2014 werd Morukuru ook uitgeroepen tot de Winner van de World Luxury Hotel Awards.

Wie nu denkt dat hij bij zijn volgende trip naar Zuid Afrika moet kiezen voor een van de acht kamers in AtholPlace of een van de luxe lodges/villa’s van het Morukuru-concept in Johannesburg, Madikwe of De Hoop moet zich wel realiseren dat daar een prijskaartje aan hangt. De Morukuru Family is gericht op het luxe segment van het internationale toerisme en is aangesloten bij het internationale associatie Relais & Chateaux, waarin 518 exclusieve hotels en restaurant in meer dan 60 landen zijn ondergebracht. Zelfs bij de huidige lage waarde van de Rand liggen de tarieven – die overigens op de Morukuru-website staan vermeld – aanzienlijk hoger dan die een toerist kwijt is bij een gangbare B&B in Zuid-Afrika. Het concept is overigens voor zowel de villa als de lodges identiek. Elke lodge is bestemd voor één familie of gezin, met een maximum van acht volwassenen en vier kinderen voor Ocean House in De Hoop. Met als uitgangspunt ‘doing whatever you want, whenever you want’. En dat is veel. Van walvissen bewonderen (eventueel met een boot of helikopter), genieten van het strand, duinskiën, snorkelen in de Indische Oceaan of gewoon met een ranger naar het wild en de vogels kijken in het natuurreservaat De Hoop, tot op safari gaan in het malariavrije Madikwe, met de Big Five als hoofdgerecht. En dat alles met de beste keukens in het land, met de beste wijnen en een meer dan bijzondere speciale aandacht voor persoonlijke wensen van de kant van de uiterst vriendelijke en deskundige staf.

Unknown

Bij terugkeer in Nederland, afgelopen week, zag ik dat het Fd weer gestart is met de jaarlijkse competitie, de FD Gazellen Award voor de snelst groeiende bedrijven van Nederland. Deze competitie heeft een regionaal karakter en bereikt haar hoogtepunt op de Grande Finale op 10 december in Den Haag. Het grappige is dat op de website van het Fd bij de aankondiging van de Gazellen Award een foto wordt gebruikt van een groep voortsnellende Zuid-Afrikaanse antilopen, de bekende springbok. Ik geloof niet dat de FD Gazellen-competitie voorziet in een buitenlandse variant voor Nederlandse ondernemers die succesvol zijn buiten de landsgrenzen. Misschien iets om te overwegen, bijvoorbeeld een FD Impala of FD Bontebok Award. De eerste winnaar van die Award moet zonder enige twijfel de Morukuru Family zijn, die juist rond hun gamelodges heel wat van die antilopen/gazellen hebben rondlopen. Reijnen en Zeeman begonnen hun concept als een avontuur en hobby, maar de Morukuru Family is inmiddels een heuse onderneming geworden, die werk biedt aan een tachtigtal werknemers. En als het aan het echtpaar Zeeman ligt, is het daarmee voorlopig nog niet gedaan. Zuid-Afrika en Zuma mogen hun handen dichtknijpen met ondernemers als Zeeman en Reijnen.

images-1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: