‘Wijnen, wijnen, wijnen’ en vastgoed

Martien Meiland voor zijn kasteel in Limoges. Foto SBS6

Een van mijn ‘guilty pleasures’ (zoals dat in slecht-Nederlands heet) was het tv-programma ‘Ik vertrek’, een programma van de Tros. Honderden Nederlanders verkopen elk jaar hun huis – of zeggen hun huur op – en vertrekken naar het buitenland om een nieuwe toekomst op te bouwen. Met een camping in Frankrijk, een B&B in Zuid-Afrika of een ski-hotel in Oostenrijk. Soms zonder enige kennis van het metier of land en even zo vaak slecht gefinancierd. Ik herinner me een aflevering van ‘Ik vertrek’, waarin een familie afreisde naar een land en locatie waar ze nog nooit waren geweest. 

Dat ik graag naar ‘Ik vertrek’ heb gekeken, heeft alles te maken met het gegeven dat ik tot vier keer toe naar een ander land/stad ben verhuisd als buitenlands correspondent: Paramaribo, Johannesburg, Madrid en Barcelona. Voor de duidelijkheid: tussen Spanje en Catalonië bestaat een immens verschil. Ik ‘vertrok’ dus niet om een nieuwe toekomst op te bouwen als beheerder van een camping of exploitant van een zo’ typisch lokaal restaurantje’, want ik had gewoon een baan. Maar veel aspecten komen overheen: het achterlaten van familie en vrienden, het leren van een nieuwe taal/talen en gewoontes, andere normen en waarden, de bureaucratie en papierwinkel, het openen van een bankrekening, aangifte doen van de geboorte van je zoon en ga zo maar door. Met als belangrijkste levensles na terugkeer: de bureaucratie in Nederland is net zo erg als die in de meeste andere landen.

Één ‘vertrek’ heeft de afgelopen drie jaar – en niet alleen bij mij – een bijzondere indruk achtergelaten: Chateau Meiland, met Martien Meiland als onbetwiste hoofdpersoon. De wederwaardigheden van ‘de Meilandjes’ werden soms tot twee keer per week door meer dan 1 miljoen kijkers op SBS6 meebeleefd en hun kasteel in het dorpje Beynac in het département  Limoges is een waar begrip geworden, mede dankzij de uitdrukking ‘wijnen, wijnen, wijnen’ en de veel geparodieerde uitroep ‘Wat goééééd!’ van Martien waarmee de familie rond vrijwel elke lunchtijd naar de rosé of witte wijn grijpt. De huidige reality soap rond de Meilandjes is overigens een productie van Talpa Network, maar vindt zijn oorsprong in een ‘Ik vertrek’ van de Tros uit 2007. 

Ik ga hier niet uitleggen wat je allemaal gebeurt in Chateau Meiland en wat de belangrijkste problemen zijn die ‘hun vertrek’ sinds 2007 heeft opgeleverd. Maar ‘de Meilandjes’ – zoals ze door de populaire media liefkozend worden genoemd – hebben met hun serie de Televizier-ring in 2019 gewonnen en de biografie van hoofdpersoon Martien staat in de bestsellerslijst. Daarnaast profiteert met name Martien van zijn populariteit om ook in andere, veelal SBS6-programma’s furore te maken, zoals in Bingo en was hij onlangs een van de gasten van Linda de Mol in haar kerstpraatprogramma.

Maar daarover wil ik het hier niet hebben. Mij gaat het in dit geval om het onderliggend vastgoed, hoe dat gefinancierd wordt en hoe de financiële verplichtingen van de familie worden gehonoreerd. Want daar weten we als kijkers niets van en worden we ook niet geïnformeerd. Natuurlijk, hun reality soap staat bol van de gesponsorde spullen en alle familieleden zullen door Talpa meer dan uitstekend worden betaald voor hun populaire tv-activiteiten. Maar het blijft toch vreemd dat de familie van de ene locatie naar de andere blijft hoppen, blijft inrichten en kopen zonder dat er ook maar een financieel probleem opdoemt. Zelfs niet als ze het afgelopen jaar geen enkele betaalde gast in hun kasteel hebben kunnen ontvangen.

Je hoeft maar wat te internetten om er achter te komen dat er in Frankrijk – maar ook daar buiten – heel wat kastelen te koop zijn tegen uiterst aantrekkelijke prijzen. Het gaat veelal om ruïnes of minstens om sterk verwaarloosde en gedateerde monumenten, dus ik schat dat je met een half miljoen makkelijk iets potentieels fraai kunt binnenhalen. Zo was dat ook het geval toen de Meilandjes – bestaande uit homovader Martien, vrouw en manager Erica, dochter Maxime en kleindochter Claire – drie jaar geleden vertrokken naar het kasteel in het département Limoges. Met als doel het kasteel geheel te verbouwen – zo veel mogelijk met zelfwerkzaamheid – en vervolgens te exploiteren als B&B of hotel, met name voor Nederlandse fans.

Twee jaar lang hebben we het proces kunnen volgen die van het voormalige château Mariaux, later noodgedwongen – na een proces door de voormalige eigenaar – omgedoopt tot Marrilaux, uiteindelijk het Chateau Meiland maakte. Je moet van zijn stijl houden, maar Martien Meiland heeft beslist gevoel voor inrichting en is ook een harde, soms onhandige werker. Dat geldt ook voor de rest van de familie die overigens niet gehinderd wordt door enige gêne over wat dan ook.

Wat echter bij de verbouwing die in het format van het programma in 100 dagen gestalte moest krijgen, niet helder wordt gemaakt, dat veelal buiten het beeld van de camera er altijd professionele bouwvakkers en installateurs actief zijn geweest, die voor een belangrijk deel ervoor hebben gezorgd dat de totale herontwikkeling niet alleen ‘op tijd’ maar ook fatsoenlijk kon worden gerealiseerd. De kijkers hebben zich met liefde voor de gek laten houden. Als vastgoedobservator ben ik slechts benieuwd naar de werkelijke kosten die bij dit vastgoed herontwikkelingsproject gemoeid zijn geweest en of die ooit terugverdiend kunnen worden uit de exploitatie. Vlak voor de uitbraak van de Covid-19 pandemie maakte de familie bekend dat het chateau maar liefst tot ver in 2023 was volgeboekt, maar vorig jaar werd duidelijk dat er vanwege corona heel wat geld moest worden vrijgemaakt voor het terugboeken van de reserveringen.

Begin 2020 bleek dus dat het avontuur met Chateau Meiland zijn eindfase naderde. De familie wilde terug naar Nederland en vervolgens ging het kasteel in de verkoop. Ik schat dat het minstens 1 miljoen euro moet opbrengen, maar een koper is voor zover bekend niet gevonden. Of Talpa daarbij garant staat voor de hypothecaire kosten, is niet bekend, maar daar ga ik van uit. Dus niet de Meilandjes zelf. Duidelijk was dat de familie – met dochter Maxime en vader Martien voorop – het wel hadden gehad met de soms lastige gasten en fans van het programma die vanuit heel Nederland naar Zuid-Frankrijk afreisden om kasteel en familie te zien, aan te raken of ermee op de foto te gaan. Na wat internet-gegoogle kwam de familie vervolgens terecht op een luxe woonboerderij in het Gelderse dorpje Hengelo.

Reality soaps moet je uitmelken, weet elke omroep, zeker als ze succesvol zijn, dus besloot SBS6 aan het inmiddels afgeronde vertrek uit Beyrac een vervolg te knopen. En zo hebben we de verhuizing naar Hengelo afgelopen jaar uitgebreid meegemaakt alsook een kerstspecial in Zweden. Aan geld blijkbaar geen gebrek, ook niet met een leegstaand en moeilijk te verkopen luxe kasteel in Limoges. We hebben inmiddels kunnen constateren dat kosten nog moeite zijn gespaard op de inrichting en verbouwing van de nieuwe woonboerderij. 

Nu blijkt dat juist die verbouwing de Meilandjes – of Talpa? – parten gaat spelen. Ze zijn voortvarend begonnen met aanpassingen en verbouwingen – dat heeft heel Nederland op SBS6 kunnen aanschouwen – maar zonder voor iedere gewone Nederlander noodzakelijke vergunningen. De woonboerderij moet namelijk drie afzonderlijke ‘woningen’ omvatten – een voor Martien, een voor zijn apart wonende vrouw Erica en een voor dochter en kleindochter Maxime en Claire. De gemeente Bronckhorst geeft echter geen toestemming voor de al aangebrachte aanpassingen in het bestemmingsplan van het landgoed. Je kunt in Frankrijk makkelijker een heel kasteel met bijwoning verbouwen, dan een landgoed in Nederland met wat aanpassingen bewonen. 

Ik heb onlangs een interview voor Vastgoedmarkt gehad met Pieter Parmentier van de website erfdelen.nl over de wens van woongroepen om op boerenerven te gaan wonen in de vorm van een wooncoöperatie, nu zoveel boeren in ons land vaak noodgedwongen moeten of willen stoppen. Een gegeven dat ook landen als Frankrijk en Spanje hard raakt en tot leegloop van het ‘platteland’ leidt. Een van de grootste problemen die Parmentier signaleert, is juist de weinig betrokken insteek van veel plattelandsgemeenten bij het aanpassen van noodzakelijke bestemmingswijzigingen. Dit is daarvan een extreem voorbeeld.

Naar verluidt vertrekken de Meilandjes binnenkort weer uit Hengelo richting Noordwijk, waar de familie oorspronkelijk zijn wortels schijnt te hebben liggen. De presentatie van de biografie van Martien vond al plaats in Huis ter duin. Harry Mens zal ze daar ongetwijfeld van hulp bij kunnen zijn. Dochter Maxime haakt waarschijnlijk helemaal af, want zij heeft een vriend – de cameraman van de reality soap – en wil nu met haar dochter uit de luwte van de media blijven.

Wel vraag ik me opnieuw af: wie betaalt de uiteindelijke rekening van al dat ‘vertrek’? In ieder geval is het Chateau Meiland in Limoges nog niet verkocht en staat er binnenkort ook een landgoed van ruim 1 miljoen euro in Hengelo opnieuw te koop. Hoe zit het bijvoorbeeld met de juridische aspecten hiervan? Ik neem aan dat het landgoed in Hengelo is gekocht via een makelaar en dat voor het tekenen van de het koopcontract zorgvuldig is gesproken over alle aspecten van de verbouwingen en wijzigingen en de daarvoor noodzakelijke vergunningen. 

Maar waarschijnlijk zijn dat soort vragen van mijn kant grote onzin. De familie Meiland heeft inmiddels de status van VIP en BN-er – en Talpa en SBS6 hebben er vooralsnog alleen maar garen bij gesponnen. Met de enorme reclame-inkomsten rond de soap kunnen de extra vastgoedkosten er wel vanaf, zeker vanuit een fiscaal opzicht.

Ik kijk inmiddels niet meer naar de Meilandjes. Hun kerstspecial is geheel aan mij voorbij gegaan. Ik heb overwogen zelf met een follow up op het oude ‘Ik vertrek’-format te komen, dat ‘Ik Keer terug’ moet gaan heten. Ik constateer namelijk dat er nog al wat Nederlanders zijn die jaren geleden besloten te kiezen voor landen als Spanje, Portugal, Zuid-Afrika of Australië, maar nu toch terug willen naar hun geboorteland. Vanwege kinderen of kleinkinderen, vanwege de AOW en gezondheidszorg, vanwege werkloosheid, de veiligheid of eenzaamheid. Dat is allemaal geen soap, maar wel echte reality! En dat is wat voor mij vooral geldt in deze wereld waar al zoveel fake nieuws en nep-werkelijkheid triomferen. Alleen maar in dienst van kijkcijfers.

Comments
3 Responses to “‘Wijnen, wijnen, wijnen’ en vastgoed”
  1. Walter Bakker schreef:

    Hoi Ruud. Wat een interesant artikel. Ik zou best een aflewering willen zien van de Meiland saga… en je hebt gelijk met je idee van “terugkeer” naar Nederland, oftewel naar Europa, al is het dan een volgende generatie, zoals bij mij het geval is. Greetings old friend!

  2. ruuddewit schreef:

    Teveel werk, Jan-Willem, zeker als je er een hotel of B&B van moet maken. Al die Nederlanders om je heen. Dan kiezen we dus voor de bush van Zuid-Afrika, alleen komen we daar nu ook niet binnen vanwege Covid-19. Al een jaar niet geweest. We hebben net ons vertrek weer met een paar weken vooruitgeschoven. Wat een ellende, nu al. Daar past geen kasteel extra bij.

  3. https://www.conductvastgoed.com/exclusief-wonen-buitenland-aanbod/vrijheid-te-koop-in-frankrijk/

    Beste Ruud, goed artikel echter voordat iedereen terug gaat keren en voor wie nog wel wil vertrekken en hiervoor een leuk chateau zoekt. Wij hebben er een in de verkoop, geheel gerenoveerd en gebruiksklaar. Top plek op slechts 7 uur autorijden van Amsterdam.

    Rechtstreeks van NL eigenaar en volledig vertrouwd. Top conditie

    Wellicht iets voor jou Ruud ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: