El Rey, Van jager tot prooi, een boek ter lering en vermaak

Drie weken geleden zond de Limburgse regionale omroep L1 de documentaire Op weg naar het gerecht uit over de omstreden ex-wethouder en inmiddels voormalige VVD-politicus Jos van Rey (zie ook de website van L1, onder de rubriek Limburg Doc!). Zoals bekend moet Van Rey – samen met zijn vriend en projectontwikkelaar Piet van Pol, alsook een andere Roermondse ex-wethouder, Tilman Schreurs – in januari in Rotterdam in een regiezitting voorkomen op verdenking van corruptie, witwassen en fraude. Documentairemaker Jan Smulders kreeg de kans om zo’n twintig dagen mee te lopen met de voormalig wethouder, Statenlid en senator Van Rey, maar heeft nagelaten hem echt te confronteren met hetgeen waarvoor hij zich voor de rechtbank moet verantwoorden. De documentaire laat een Van Rey zien, die zichzelf als slachtoffer van media, de VVD, het CDA en vooral het Openbaar Ministerie profileert. Ik heb zo het vermoeden dat Van Rey ook helemaal niet zou hebben meegewerkt als de documentairemaker ook maar één kritische vraag had gesteld.

Het portret van Van Rey is desondanks ontluisterend. De politicus en zakenman gedraagt zich eigenlijk als een verwend kind dat altijd in alles zijn zin heeft gekregen, maar nu plotseling in de gaten krijgt, dat zijn nieuwe opvoeders het over een andere boeg gooien. En wat doet zo’n verongelijkt kind? Dat gaat wild om zich heen slaan. Helemaal nieuw is dat verwend gedrag dat Van Rey ten toon spreidt, niet. In oktober kreeg hij bij Jeroen Pauw al alle gelegenheid om links en rechts, boven de gordel maar vooral er onder, uit te halen naar iedereen die zich tegenover hem heeft opgesteld. Met name zijn voormalige VVD-collega’s Fred Teeven en Ivo Opstelten moesten het daarbij ontgelden, maar vanzelfsprekend ook de media, zijn politieke tegenstanders, de VVD en het CDA en zeker het OM.

In deze documentaire is het niet anders. Als Van Rey zich moet melden bij de recherche in Den Bosch, noemt hij dat ‘op bezoek bij de Gestapo’ en gaat hij geheel voorbij aan de afschuwelijke oorlogssentimenten, die met het woord gestapo onverbrekelijk verbonden zijn. Verder maakt hij veel stennis over het feit, dat er geen gereserveerde parkeerplaats is voor zijn behoorlijk luxe auto. Van Rey heeft het ook over Stasi-methoden en noemt de rechercheurs, die hem verhoren ‘echte beulen’. ‘Dit soort praktijken horen thuis in Rusland, de Oekraïne en Colombia’, meent Roermondse Josje. Hij komt buitenwerelds over, als hij aan het einde van de film verbaasd vraagt welke zwarte-witte vogel dat eigenlijk is, die in zijn tuin vliegt. Als je op een leeftijd van 68 jaar nog niet weet dat het hier om een ekster gaat, sta je wel erg ver af van de werkelijke wereld.

Op geen enkele manier wordt er een tegengeluid genoteerd. Iedereen, die in de documentaire aan het woord komt, behoort dan ook tot het Roermondse kamp rond Van Rey. Dat hij in de documentaire zonder enige gêne liegt en zelfs actief bijdraagt om een radiouitzending onmogelijk te maken door een fanfare te laten spelen voor het gebouw waar de uitzending plaatsvindt, behoort duidelijk tot het ordinaire straatschoffie-niveau, dat Van Rey hier tentoonspreidt.

Ik weet niet wat de documentairemaker heeft bedoeld met zijn film van bijna een uur. Als het zijn bedoeling was duidelijk te maken wat een kleinzielig politicus en mens Van Rey eigenlijk al die jaren is geweest, dan is hij daarin uitermate geslaagd. Want wat deze documentaire vooral laat zien, is dat Van Rey een kwalijke mentaliteit heeft en zich blijkbaar nog steeds niet realiseert dat zijn tijd voorbij is en dat hij nu voor de rechtbank en de publieke opinie verantwoording zal moeten afleggen voor een manier van politiek en zaken bedrijven, die niet door de beugel kan.

Ik ben zelf nogal geschokt over wat Van Rey in deze documentaire, maar ook in een aantal schaarse interviews, nadat hij in de beklaagdenbank terecht was gekomen, laat horen. Ik heb in eerdere columns en blogs naast veel kritiek ook respect en waardering getoond voor deze politicus van de straat, die immers het provinciestadje Roermond mede toch maar mooi op de kaart heeft gekregen. Maar nu hij door het OM steeds verder in de hoek wordt gedreven – en ik denk terecht – wordt pas echt duidelijk wat zijn ware aard is, tenminste voor mij. Ik weet wel, een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar Van Rey en diens consorten in de gemeente maken het erg bont.

Misschien ben ik daarin toch ook te naïef geweest. De afgelopen week heb ik het uitstekende boek El Rey, Van jager tot prooi in één ruk uitgelezen en dat heeft mijn mening over deze provinciale Berlusconi danig naar beneden toe bijgesteld. Dit boek van de mijn voormalige Limburgs Dagblad-collega’s Hans Goossen en Theo Sniekers is een aanrader. Hoewel Van Rey op geen enkele manier heeft meegewerkt aan het tot stand komen van dit boek en ook veel van zijn medestanders in ‘het Roermondse’ geweigerd hebben – al dan niet op last van Van Rey zelf – om met de twee journalisten te praten, geven zij een meer dan uitstekend en ook vrij volledig beeld van deze ridder van de droevige figuur, die op geen enkele wijze als publiek figuur enige zelfreflectie heeft getoond over de beschuldigingen die tegen hem zijn ingebracht. En daarmee zijn ook bij mij definitief de schellen van de ogen gevallen.

Het knappe aan dit boek over deze mannetjesputter van de Limburgse en Nederlandse politiek is dat Goossen en Sniekers (in tegenstelling tot wat ik hier doe, ik geef het toe!) zich zelf geen uitgesproken mening over de door het OM ingebrachte beschuldigingen aanmatigen. Ze laten in een zorgvuldige reconstructie de feiten spreken. In een interview in hun eigen De Limburger/Limburgs Dagblad formuleren Goossen en Sniekers dit als volgt: ‘We zijn geen psychologen. Hij (Van Rey; rdw) maakt ook nu nog oprecht de indruk niet te snappen wat hem wordt verweten. Of hij moet een geweldig acteur zijn. Maar wat je in algemene zin kunt zeggen is dat mensen die er over langere tijd aan gewend raken dat dingen gebeuren zoals zij willen dat die gebeuren, tegenspraak niet op prijs stellen. En op een gegeven moment durven mensen ook geen weerwoord meer te geven.’

U moet El Rey, Van jager tot prooi vooral zelf lezen en dan zult u ongetwijfeld de parallellen terugvinden tussen Van Rey en andere omhooggevallen politici en zakenlieden, die lange tijd van mening waren dat zij de enige waren die de agenda konden bepalen, maar door hun gedrag uiteindelijk in opspraak zijn gekomen en vervolgens diep zijn gevallen. Ton Hooijmaiers bijvoorbeeld, Hubert Möllenkamp van Rochdale of een Jan van Vlijmen in de Bouwfonds–affaire. Mannen, die blijkbaar geen enkele reflectie hebben op wat ze hebben gedaan, nooit tegenspraak hebben geduld en zonnekoningen waren op hun eigen specifieke terreinen. En juist vanwege het totale gebrek aan zelf- en wereldkennis nu wild om zich heen slaan. Tussen de regels door zult u ook opnieuw kunnen schrikken over het weinig professionele, soms armetierige niveau van de lokale, provinciale en landelijke politiek. Elk land krijgt de politici en de politiek die het verdient.

Een ding valt me toch op, bij het lezen van dit boek, en dat geldt eigenlijk voor de hele Van Rey/Piet van Pol-affaire. Bij nagenoeg alle omstreden vastgoedtransacties waarmee het duo direct of indirect in verband worden gebracht, duikt ook het partnerbedrijf Volker Wessels op, of een van de vele private (vastgoed)ondernemingen, die worden gedomineerd door Dick Wessels. Wessels is zo’n beetje de belangrijkste en meest gefortuneerde zakenman in Nederland en ondanks het gegeven dat zijn bedrijven regelmatig in verband worden gebracht met allerlei affaires, is de ware omvang van de macht en positie van de man en diens bedrijven nog nooit door de media afdoend in kaart gebracht. Dat zien we bijvoorbeeld in het Limburgse door de betrokkenheid van Volker Wessels bij vastgoedprojecten in Heerlen, Kerkrade, Roermond en Venlo, waarbij de onderneming in feite de posities heeft ingenomen die nog niet zo lang geleden geheel in handen waren van typisch Limburgse vastgoedbedrijven als die rond Ruijters en Stienstra. Maar dat is iets voor een heel ander boek.

Advertenties
Comments
One Response to “El Rey, Van jager tot prooi, een boek ter lering en vermaak”
  1. Alle rampspoedprojecten die de Parkstad regio verpauperen en verder doen krimpen worden inderdaad uitgevoerd ter meerdere glorie van, door en ter vulling van de achterzak van (Volker) Wessels. Dat die bestuurders er niet een keer klaar mee zijn, want het is allemaal voor leegstand, en het trekt de regio volkomen in het slop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: