Eenzijdige documentaire Een hart voor Heerlen maakt van Maankwartier nog geen Markthal Rotterdam

De afgelopen weken was ik in het buitenland en vooral bezig de laatste hand te leggen – op afstand – aan een boek over de Markthal Rotterdam. Dat boek heb ik samen met de ontwikkelaar van dit baanbrekende en prijswinnende vastgoedproject, ex-Provast partner Hans Schröder geschreven. Bloedstollend vastgoedverhaal Markthal Rotterdam, van idee tot icoon wordt op 28 november in Rotterdam gepresenteerd. Ik kom er de komende weken in deze blog op terug.

 IMG_0005

Begin deze maand november zond de KRO-NRCV een documentaire uit over een ander vastgoedproject, het Maankwartier, onder de titel Een hart voor Heerlen. Ik heb de documentaire, gemaakt door Aart Zeeman, inmiddels via Uitzendinggemist.net bekeken. Eigenlijk gaat Een hart voor Heerlen vooral over de kunstenaar Michel Huisman, die als zelfbenoemd ontwerper van het project optreedt, zonder dat hij over enige bouw- of vastgoedkennis beschikt, zoals hij zelf toegeeft.

th_8b01c82b528000fdf7c8c8452ae263b2_1446550132maankwartier

Ik koppel het Maankwartier en Markthal Rotterdam bewust in deze blog aan elkaar. Het gaat in beide gevallen om een binnenstedelijk vastgoedproject op een plek die twintig jaar geleden als unheimisch werd ervaren. Beide projecten bieden gemengde functies aan (onder meer wonen, winkelen en parkeren), zijn tot stand gekomen ondanks een ingrijpende bancaire, economische en vastgoedcrisis (het Maankwartier is overigens nog niet af, de opening wordt ergens eind 2018 voorzien) en hebben de afgelopen jaren heel wat kritiek over zich heen gestort gekregen. Het projectvolume is ook vrijwel identiek, namelijk 180 miljoen euro. De rol van kunst in beide projecten is eveneens opvallend, net zoals de rol van de gemeente als opdrachtgever en deels eigenaar.

De verschillen zijn echter ook groot. De Markthal Rotterdam is al drie jaar open, kan rekenen op ruim 7 miljoen bezoekers per jaar – zowel toeristisch als om er iets te kopen, er te parkeren of iets te eten en drinken – en het project heeft alle nationale en internationale vastgoedprijzen en daarnaast talrijke andere onderscheidingen gewonnen. Het project kwam bij Provast als ontwikkelaar terecht na een selectie onder zes vooraanstaande Nederlandse ontwikkelaars en als architect was Winy Maas van WVRDV verantwoordelijk, een van de meest gelouterde Nederlandse architecten tot ver buiten de landsgrenzen.

Het Maankwartier is nog niet af, is in geen enkel opzicht vernieuwend en heeft een uiterst moeizaam verkoop- en belegginstraject waarvan de uitkomst deels nog in de sterren staat. Als ontwikkelaar treedt geen ervaren commercieel vastgoedontwikkelaar als Provast op, maar de op dit terrein geheel onervaren woningcorporatie Weller. Deze corporatie is er ook niet ingestapt na een brede competitie maar na immense druk van de kant van de lokale politiek en vanwege de vriendschappelijke relatie van de directie met lokale politieke machthebbers, lees SP. Het Maankwartier kan evenmin bogen op brede steun van de bevolking en al helemaal niet van de ondernemers, winkeliers en vastgoedeigenaren in de binnenstad die al vele jaren te kampen hebben met leegstand. Zij zitten door het overaanbod aan betaalde parkeerruimte, winkel- en horecagelegenheden alsook kantoormeters in Heerlen dan ook niet bepaald te wachten op nog meer moeilijk te vullen meters.

Misschien wel het belangrijkste verschil tussen de twee projecten is de keus van de gemeente Heerlen in 2002 om niet in zee te gaan met gerenommeerde architect van het kaliber Francine Houben of Jo Coenen (beiden afkomstig uit Heerlen), maar met de lokale kunstenaar Michel Huisman, hoewel deze niet over de gewenste bouw-, architectuur- en vastgoedervaring beschikte.

Wat Aart Zeeman in Een hart voor Heerlen heeft afgeleverd, verdient het predicaat journalistiek in het geheel niet. Het gaat hier allereerst over de vriendschap tussen Huisman en Zeeman – die ik jaren geleden toch echt een goede tv-journalist vond – maar die hier als de programmamaker voortdurend omvalt van bewondering voor zijn vriend. Nergens een serieuze en kritische vraag, zelfs niet aan de twee tegenstanders van dit kostbare en ingrijpende project die hij opvoert: vastgoedondernemer Jos van de Mortel en de omstreden lokale politicus Christian Petermann. Van de Mortel krijgt niet de kans om uit te leggen waarom hij tegen het Maankwartier is – hij wordt neergezet als iemand die als vastgoedbelegger met grote belangen in Heerlen alleen maar uit is om nog meer geld te verdienen – en Petermann wordt slechts kort aan het woord gelaten vanwege een weinig relevante en ook onverstandige opmerking die hij ooit heeft gemaakt over Huisman.

Er zijn vele andere critici van het Maankwartier te vinden, die met gedegen argumenten kunnen aangeven waarom het project – dat voor de zoveelste keer ernstige vertraging heeft opgelopen – een gedoemde mislukking is, maar dat is blijkbaar niet de bedoeling geweest van Zeeman. Huisman – gezegend met een ijdelheid en arrogantie die in de documentaire bijna het karakter krijgt van mentale zelfbevrediging – kan ongehinderd door zijn vriend Zeeman zich te buiten gaan aan allerlei onzin en blah blah, zoals ‘projectontwikkelaars zijn alleen maar uit om geld te verdienen’ en ‘vastgoedbeleggers zijn zakkenvullers’. En gevestigde architecten zijn in zijn ogen waardeloos, valt de concluderen. Enige citaten: ‘Mijn inspiratie wint het van de boekhouders’, ‘mijn muze moest de rekenmeesters overtuigen’, ‘ik kan niet tegen middelmatigheid’, ‘ik denk anticyclisch’, ‘ik maak het verschil’ en ‘zij – de projectontwikkelaars en vastgoedbeleggers – willen alleen maar verdienen’. Zeeman accepteert dit allemaal in grote bewondering voor zijn vriend Huisman, die helemaal aan het einde ook nog zegt dat hij ‘de hele wereld aan poepje zal laten ruiken’. Zelfs een logische vraag als ‘wat verdien jij nu zelf aan het Maankwartier? – ik heb begrepen meer dan een miljoen euro – wordt door Zeeman niet gesteld.

Dat Zeeman bewondering heeft voor Huisman, hoeft op zich geen probleem te zijn voor een goede documentaire. Maar Zeeman heeft zijn journalistieke huiswerk slecht gedaan en neemt nauwelijks afstand. Hij geeft Huisman alle gelegenheid om de historische werkelijkheid geweld aan te doen. Toen het ontwerp van Huisman in 2002 definitief – maar ook toen al met veel kritiek – door de Heerlense politiek werd omarmd, was er rond het station van Heerlen al lang geen sprake meer van de wanstoestanden als gevolg van drugs en criminaliteit, zoals Huisman inde documentaire beweert. Het ontwerp van Huisman heeft met het beëindigen van die drugsoverlast en criminaliteit dan ook niets te maken.

Het belangrijkste doel van de aanpak van het verouderde station van Heerlen met een geheel nieuw vastgoedproject is altijd geweest de noord- en zuidkant van de stad beter met elkaar te verbinden. Het centrum van de stad wordt immers van de noordkant afgesneden door de spoorlijn van Sittard-Geleen/Maastricht naar Kerkrade. Dat is geen uniek probleem. Vrijwel alle steden in Nederland kennen een soortgelijke situatie. Breda, Eindhoven en Rotterdam hebben nog recent hun stations drastisch aangepakt en zijn erin geslaagd die tweedeling in het stadshart tot betere proporties terug te brengen. Maar ik zie op geen enkele manier hoe het Maankwartier-ontwerp van Huisman bijdraagt aan een betere verbinding tussen de twee stadshelften. Het enige ‘vernieuwende’ dat Huisman met het Maankwartier bijdraagt, is de kostbare en overbodige overtunneling van het spoor met winkeltjes en een hotel, hoewel het nog maar de vraag is of dat hotel er komt, gezien het conflict tussen woningcorporatie Weller en de eerder overeengekomen koper, het Duitse concern Kindermann.

Nu de contouren van ook de zuidkant van het project vorm beginnen aan te nemen, wordt het steeds duidelijker dat het Maankwartier een immense hoeveelheid stenen is die als een enorme berg in het stadshart wordt geponeerd, terwijl nog maar moet worden afgewacht of het commercieel rendabel wordt. Vooralsnog lijkt dat niet het geval te zijn. Maar ja, of het allemaal commercieel verantwoord en verstandig is, kan Huisman in het geheel niet schelen.

Ik volg het Maankwartier en wat eraan vooraf gegaan is, al meer dan twee decennia. Mij heeft het altijd verbaasd dat de lokale politiek met Huisman in zee is gegaan, zonder zich goed rekenschap te geven wat het project voor het stadscentrum voor gevolgen heeft. In de documentaire loopt Zeeman met Huisman door de stad en wijst op de vele lelijke gebouwen die daar zijn neergezet. Voor Huisman zijn dat de bewijzen dat vastgoedeigenaren er maar met de pet naar gooien en geen oog hebben voor schoonheid en vernieuwing. Onzin, wat na de Tweede Wereldoorlog in Heerlen is gebeurd qua bouw geldt voor vrijwel alle steden in Nederland. Natuurlijk zijn dat vaak lelijke gebouwen, zeker als ze al jaren leegstaan en niet meer worden onderhouden. Maar het werkelijke probleem van Heerlen vormen de economische neergang na de sluiting van de mijnen en een slecht lokaal bestuur over vele decennia heen. En dus niet de hudige vastgoedeigenaren die alleen maar uit zouden zijn op geld verdienen en het vullen van hun zakken, zoals Huisman en zijn aanhangers van de daken schreeuwen. Dat is wel een hele erge simplificatie die precies past in de gedachtegang van de SP, de politieke partij die in Heerlen over de meerderheid beschikt en met ex-wethouder Riet de Wit – ook bevriend met Huisman – de stad in dit ongelooflijk kostbare en wankele project heeft gestort.

Treurig vind ik ook, dat Zeeman in de documentaire een vriend van Huisman en hemzelf – de journalist Wiel Beijer van De Limburger – aan het woord laat, om te vertellen hoe geweldig het project is en hoe belangrijk het niet is geweest van hem en een aantal anderen intimi om een kunstenaar als Huisman erbij te betrekken. Dat diezelfde Beijer jarenlang het Maankwartier dan ook volslagen kritiekloos heeft verdedigd in de lokale editie van De Limburger wordt hier bewust weggelaten.

In de documentaire komt ook een aantal mensen aan bod, die Huisman de ene veer na de andere in de kont steken. Zo wordt hij door bijvoorbeeld PvdA-wethouder Barry Braeken neergezet als een nationaal en internationaal erkende grote kunstenaar, ‘een soort Leonardo da Vinci‘  en de laatste echte ‘uomo universale’. Laat me niet lachen, Huisman – die zichzelf morfoloog noemt – is een middelmatige lokale kunstenaar, met – voor zover ik op internet heb kunnen achterhalen – slecht één belangrijk project, de Halfautomatische Troostmachine in de Berenkuil in Maastricht uit 2001, waarmee het – zoals in de documentaire te zien valt – ook slecht is gesteld. Ik loop en winkel regelmatig door en in de binnenstad van Heerlen, maar daar kom ik niemand tegen die ook maar iets positiefs over het Maankwartier en Huisman wil zeggen, en al helemaal niet de retailers in het stadshart.

Helemaal aan het einde van de documentaire waagt Aart Zeeman het te zeggen, dat ‘met het Maankwartier de verpeste mijnstad Heerlen misschien wel het mooiste stadshart van Nederland gaat krijgen’. Wat een naïviteit, gekleurdheid en ‘wishful thinking’. Beste Aart, om van het Maankwartier een succesvol vastgoedproject te maken dat afstraalt op Heerlen en de stad echt opnieuw op de kaart zet, moet er heel wat meer gebeuren. Daar heb je geen morfoloog en een dromer voor nodig, maar professionaliteit, visie en realiteitszin. Lees er maar het boek over de Markthal Rotterdam op na.

 

Advertenties
Comments
21 Responses to “Eenzijdige documentaire Een hart voor Heerlen maakt van Maankwartier nog geen Markthal Rotterdam”
  1. Hans Fransen schreef:

    Woon zelf in Rotterdam en kom ook regelmatig in de markthal met een héél mooi en groot kunstwerk van Arno Coenen, maar Rotterdam heeft nog véél meer en is ook helemaal niet te vergelijken met Heerlen en/of welke stad dan ook.
    De markthal is een prachtige overdekte trekpleister waar veel tourristen vanaf het schip naar toe gaan. Voordat de markthal er was gingen de meesten direct per taxi naar Amsterdam.
    Nu blijven ze hangen en verwonderen zich over de schoonheid en veelzijdigheid van Rotterdam.
    Dan Heerlen, daar kom ik vandaan, weet nog alles van die grijze ‘mijntijd’ en hoe deze eigenlijk in één oogwenk verdween en alle landmarks hiervan met de grond gelijk werden gemaakt.
    Ze weten ervan in Heerlen, de Lange Jan- en Lies waren eigenlijk de twintowers van Heerlen.
    Wat Michel Huisman heeft bedacht is eigenlijk een nieuw landmark wat je mooi of lelijk kunt vinden of te duur of te groot. Huisman had ook niet gewild dat het gebouwd werd en wilde reageren op het verval, de middelmatigheid en maakte daarom die kartonnen maquette van zijn ‘droom’. Wel vreemd, als je iets niet wilt en er toch voor vecht ten koste van bijna alles, incluis je gezin.Dan iets over de architectuur: Dat ruimtes van 3 meter hoog bijna nooit gebouwd worden in Nederland omdat ontwikkelaars te goedkoop denken is een leugen, dat deze ruimtes meer stookkosten vergen niet. De woningen in het maankwartier zijn helemaal niets bijzonders. De ‘architectuur’ van het Maankwartier bestaat uit een buitenkant, een sculptuur met daarin en daaraan enkele ‘highlights’ en ornamenten van de kunstenaar himself, best leuk voor even. Heerlen mag oprecht trots zijn met mensen als Huisman, als kunstenaar dan wel.
    De Gemeente Heerlen heeft de kans laten liggen om de beste architecten van Nederland (ook uit Heerlen, noem geen namen) te laten werken aan deze ingewikkelde Stedenbouwkundige, Sociale en Architectonische opgave.Dat heeft trouwens niets te maken met jaloezie of eigen belang maar met kunde en kennis.

    • Precies wat ik vind; er is geen behoefte, en Huisman is als stedenbouwkundige incompetent….maar zijn kunst is leuk! Dat alle wetenschappers door het gemeentebestuur aan de kant geschoven zijn om al deze stenen zonder vraag aan de stad toe te voegen?

  2. Insider schreef:

    Ruud de Wit’s verbazing dat de lokale politiek zich heeft laten paaien met Huisman in zee te gaan, zonder oog te hebben voor de gevolgen voor de binnenstad, raakt de kern van de zaak: hoe bizar functioneert de politiek in een samengeraapte gemeente, met schatplichtige bestuurders aan verenigingen en wijken, zonder veel kritische potentie (en economisch benul).
    Het antwoord ligt besloten in de politieke machtswisseling van 2006 waarbij de nota Integrale Centrumvisie Heerlen (8/2005) vanuit de afd. Stadsplanning kwam bovendrijven, waarmee het Rooie Regentschap kans zag wat men noemde ’nieuwe accenten te zetten’. De vazallen van Hub de Sloper verloren grondposities, wie verder nog op het vinkentouw zat werd ’succesvol’ de stad uit gebonjourd en op de burelen van de dolende vierde macht verschoven de panelen drastisch. Het eerste echelon verliet het zinkende schip, de kritische stadsbouwmeester werd niet meer vervangen, anderen kwamen door gebrek aan gewicht bovendrijven als souffleurs van op zich goedwillende maar onkundige bestuurders. Wie niet stekeblind is kon zien hoe het wiel vastliep.
    De reddende engel bleek tenslotte toch (weer) de gemeentelijke huisaannemer, die zich in Heerlen nog nimmer de kaas van het brood heeft laten eten en sinds Promenade 1 (1960) uitstekend met alle politieke winden weet mee te draaien.
    Dat Huismans plan een kans kreeg, is bij gebrek aan beter, terwijl de wereldeconomie op alle grondvesten schudde en bruut bouwvolume de reddingsboei voor elke aannemer was. De ene hand wast de andere; de aannemer was bereid een financiële veer te laten en in een min of meer ongewis bouwkundig avontuur te stappen (hoe meer stenen hoe beter), de politiek bezorgde dekking door met de onrendabele kantoren te goochelen. In tijden van nood leer je je vrienden kennen, nietwaar? En Weller? Iemand moet toch de zure vruchten plukken!

    En de hooggeroemde rol van de bedenker? Bij de capriolen van deze Leonardo da Vinci van de Lage Landen schiet mij de fabel te binnen ’Hoe Tijl Uilenspiegel de adel bedriegt’. Wij wachten op de apotheose: dat de nar op de heliostaat klimt en het volk de spiegel toekeert om te tonen dat ze nog zotter zijn dan hijzelf door te komen kijken naar de joker die ze goud betaalden omdat hij beweerde te kunnen vliegen.

  3. Rik schreef:

    Spijker, kop, mis.

    Zoals u zelf al aangeeft heeft Zeeman met ‘Een hart voor Heerlen’ geen documentaire over het Maankwartier gemaakt, maar een documentaire over de persoon Huisman. Wat critici van het Maankwartier vinden doet er dus niet toe, de documentaire gaat niet over het Maankwartier maar over Huisman. De glazen bol vraag of het Maankwartier wel of niet een gedoemde mislukking is, is voor deze documentaire dus ook niet relevant. Het zegt namelijk niets over de persoon Huisman.

    Maar dan nog. Wat Huisman doet met het Maankwartier is de vastgoedwereld op zijn kop zetten. In uw opsomming heeft u het belangrijkste citaat van Huisman vergeten: ‘We moeten niet denken in winst maar in waarde’. Waar de vastgoedwereld traditioneel winst als uitganspunt neemt, neemt Huisman waarde als uitgangspunt en is hij ervan overtuigd dat dit uiteindelijk winst zal opleveren.

    Hoewel het Maankwartier en de Markthal in een andere stedenbouwkundige en sociale context worden gerealiseerd, zijn beide projecten op dit vlak wel vergelijkbaar. Ook bij de Markthal wordt waarde gebruikt om winst te maken. Het gebouw is neergezet als publiekstrekker, dat het publiek moet trekken voor de ondernemers die erin gehuisvest zijn. In het geval van de Markthal is dit geslaagd. Zoals u aangeeft wordt het gebouw druk bezocht. Maar commercieel is de Markhal niet zo geslaagd als u doet voorkomen. De bezoekers zijn enkel toeristen die alleen kijken en niet kopen. Ondernemers hebben moeite om het strak omlijnde concept rendabel te maken en hun kramen open te houden.

    Voor het Maankwartier is het nog te vroeg om hierover te oordelen, het publiek heeft nog geen toegang en de, overigens zeer beperkte ruimte voor, commercie zal het het publiek moeten volgen. Het Maankwartier is een experiment waar door waarde te creëeren een poging wordt gedaan om winst te maken, in een andere omgeving dan de Markthal, waar de toeristen onder andere per cruiseschip worden binnengevaren. Dit maakt het Maankwartier een gewaagd en behoorlijk innovatief project, waar inderdaad een flink kostenplaatje aan hangt. In de binnenstad van Heerlen zijn ook wel degelijk genoeg mensen te vinden die positief zijn over het Maankwartier, ik schat de verdeling positief / negatief op 50/50. Maar als het alleen maar bergaf gaat en je blijft altijd maar hetzelfde doen, mag je ook geen verandering verwachten. Iemand moet een keer iets anders gaan doen. En in het geval van Heerlen is dat Huisman.

    Dan nog even over ‘gerenomeerd’ architect en zelfbenoemd stadsbouwmeester van Heerlen Jo Coenen. Zijn voormalige Bibliotheek in Heerlen heeft al geruime tijd geleden de test der tijd niet doorstaan, voor zijn ontwerp voor de Heerlense stationsomgeving liep niemand warm evenals zijn huidige IBA projecten…. Van architecten moeten we hier in Heerlen niets meer hebben. Dan geven we liever een echte kunstenaar eens een kans.

    • ruuddewit schreef:

      Beste Rik,
      dank voor je uitvoerige reactie. Ik wil wel een paar kanttekeningen maken.
      – mbt de Markthal Rotterdam: de parkeergarage en de woningen – zowel koop als huur – voldoen zeer. De parkeergarage trekt veel meer betalende bezoekers dan is begroot. De huurders (bij Vesteda) zijn uiterst tevreden en de eerste koopappartementen zijn doorverkocht met aanzienlijke waardestijgingen.Ook de winkels en de horeca draaien boven verwachting, hoewel niet iedere ondernemer tevreden is. Van de 96 versunits is meer dan de helft tevreden en maakt winst. De marktvloer maakt overigens maar 10 procent van de beleggingswaarde uit. Veel belangrijker is de loopstroom van station Blaak en de Grotemarkt naar het centrum van het winkelhart, de Koopgoot. Die is aantoonbaar veranderd en zeer druk geworden. Dit is nog nooit zo gelukt in een Nederlands winkelhart.
      – Het is inderdaad nog te vroeg om te oordelen over het uiteindelijke succes van het Maankwartier. Het Maanplein – ik heb er net nog over gelopen – is ook fraai. Maar dat kan ik niet zeggen van de buitenkant, het retaildeel en evenmin van de overkapping van het spoor. Te massief en te hoog, te veel stenen, onnodig en alles bij elkaar veel te groot voor een relatief klein stadshart als dat van Heerlen. En overal staren je de borden ‘te huur’ aan (kantoorruimte) en de onderkant van ook het Maanplein is qua retail nog steeds leeg. En zoals ik al heb geschreven, de verbinding tussen noord en het stadshart wordt door het project niet beter.
      – Ik ben het helemaal met je eens dat niet alle waarde in geld moet worden uitgedrukt. Maar als vastgoeddeskundige weet ik vrijwel zeker dat het Maankwartier nooit rendabel gaat worden, omdat het verkeerd is ingestoken in de markt en in het stadshart van een stad als Heerlen. En as sik ongelijk blijk te hebben over tien jaar, dan zal ik dat graag toegeven.

      • Rik schreef:

        Ik heb nu al heel veel mensen op basis van hun deskundigheid en ervaring horen roepen dat het Maankwartier niet rendabel gaat worden. Nog geen enkele is ook met duidelijke en overtuigende argumenten gekomen waarom het niet rendabel gaat worden.

        Tegelijkertijd heeft ook nog geen enkele van deze deskundigen ooit op deze manier gewerkt: Eerst iets moois maken waar mensen op af komen en dan de commerciële invulling aan de markt over laten. Iedereen heeft altijd eerst de commerciële invulling rondgemaakt en dan gehoopt dat er ook mensen zouden komen. Toen uiteindelijk bleek dat die mensen toch niet kwamen, ontstond leegstand. Hoe kunnen al die deskundigen nou iets roepen terwijl ze nooit met dit bijltje hebben gehakt? Ik vind dat wonderlijk.

      • Insider schreef:

        Nee, Rik, projectontwikkeling is nu eenmaal geen fröbelwerk om dromen in karton te vatten, maar de expertise om op basis van marktkennis en risico-analyses optimale (bestendige) exploitatieconcepten te realiseren. Talloze professionele ontwikkelaars//investeerders hebben de Maankwartier-plannen zorgvuldig bestudeerd en als onhaalbaar afgeserveerd. Inmiddels blijkt hun gelijk: de stichtingskosten zijn als voorzien uit de hand gelopen en de exploitatie stagneert. Leuk dat politici als professionele handelaren in dromen brood zien in dit Disney-project maar serieuze investeerders bestaan nu eenmaal niet bij windhandel. Je hoeft geen ijs te frituren om te ontdekken dat dromen bedrog zijn.

      • Rik schreef:

        Stichtingskosten en stagnerende exploitatie zijn in dit stadium geen indicatoren om te bepalen of een project wel of niet succesvol is. Beiden zeggen iets over winst, niet over waarde. Je bevestigt hiermee het grote probleem van de huidige vastgoedwereld.

      • Insider schreef:

        De vastgoedwereld redt zich wel, hoor; en is ook zeker in staat iets moois én van waarde te maken, zie de Markthal.

    • Waarde Rik,

      Waarde en winst is in economische zin hetzelfde. Winst is behoeftenbevrediging op efficiente en effectieve wijze. Het promofilmpje ging wel degelijk ook over Maankwartier; kennelijk het levenswerk van Huisman, anders hadden ze mij niet op hoeven te voeren. En evenmin Riet de Wit, en had Zeeman aan het einde van het filmpje niet hoeven te uiten dat het misschien wel het mooiste stadshart van Nederland wordt, terwijl het niet eens een stadshart is. Er zijn in het verleden genoeg kunstenaars geweest die het geschopt hebben tot bouwkundige (Charles Rennie McIntosh bijvoorbeeld, en allemaal klein begonnen), maar dit project is disfunctioneel, en gebouwd niet voor een behoefte van toch vooral gemeenschapsgeld. En als ik de reacties op dit filmpje zie en vergelijk met die op het filmpje van Kanniewaarzijn dan kom ik eerder tot een verhouding van 80 tegenstanders op 20 voorstanders. En vooral op wetenschappelijk gebied zijn er enkel tegenstanders. Huisman wordt door sommigen al vergeleken met Galileo Galilei; gekker moet het niet worden. Huisman is onderdeel van de kerk die het niet heeft op competentie, en verkettert juist de wetenschap! Commercieel is het project een ramp en de commerciële ruimtes zijn meer dan de helft; parkeren, winkels, horeca en hotel dus en kantoren; allemaal gebouwd zonder behoefte en niet anders in te vullen dan met verplaatsers.

  4. R.Ernst schreef:

    Net een mooie documentaire gekeken op 2 over het Maankwartier, ik heb het dus altijd verkeerd begrepen! Het gaat om de betekenis, niet om de winst. Het is niet ontworpen door een architect, maar een kunstenaar.
    Het is ook eigenlijk geen bouwproject maar een kunstwerk. Een kunstwerk bedoelt om het collectieve minderwaardigheidscomplex en het niet afgerekend hebben met het mijnverleden van bepaalde mensen een positieve boost te geven. Je moet niet in getallen denken maar groter, daar wordt je blij van. Door het Maankwartier kom je graag naar Heerlen.
    Het is dus geestelijke gezondheidszorg voor een hele stad, en dat mag best wat kosten, toch?

    • ruuddewit schreef:

      Geachte heer Ernst, over smaak valt te twisten en zeker over kunst. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Het Maankwartier kost bakken met geld, zeker in een regio die gekenmerkt wordt door veel werkloosheid en hoge sociale lasten. Tegen die achtergrond een matig vastgoedproject neerzetten om – in uw woorden – een collectief minderwaardigheidscomplex te verhelpen, is wel een hele rare en dure manier van werken. Met het Maankwartier als ‘geestelijk gezondheidszorg’ en een prijskaartje van 180 miljoen euro, met nog meer kantoor- en winkelleegstand en een hotel dat niet van de grond lijkt te komen. Bevestigt uw antwoord eigenlijk niet de arrogantie van kunstenaars als Huisman? Het Maankwartier is een elitespel, waar de gemiddelde (SP-)kiezer weinig mee op heeft. Die heeft echte problemen door het wegvallen van werkgelegenheid. En wordt het niet tijd dat de Heerlenaar een einde maakt aan de valse romantiek van de kompel en de mijnen. Die zijn al meer bijna een halve eeuw dicht. Verreweg de meeste Heerlenaren hebben dat mijnverleden nooit bewust meegemaakt. En zij die daar wel deel van hebben uitgemaakt, zal het Maankwartier weinig zeggen. Die hebben vaak echte gezondheidszorg nodig.

      • R.Ernst schreef:

        Ik denk dat mijn sarcasme niet helemaal overgekomen is. Het compenseren van minderwaardigheidscomplexen met megalomane projecten is vaker in de geschiedenis voorgekomen, maar dan betrokken op specifieke personen, de collectieve variant is zeldzamer. Ik heb in mijn jonge jaren nog wel wat van het mijnverleden meegemaakt, mijn opa’s en andere familieleden waren Koelpieten. Ik heb er niet veel van meegekregen, maar genoeg om te weten dat het geen feestje was, er werd welliswaar goed verdiend, maar ook bruut hard gewerkt onder zware onmenselijke omstandigheden en iedere gulden was duurbetaald.
        En koempelmentaliteit, daar heb ik een rare smaak bij. “Sjravele en de moel hoate”, anders had je geen baan meer en leed je gezin honger. Van de mijnarts de diagnose “longontsteking” krijgen terwijl ze net de de zwarte stukken long “uitgekotst” hadden. Er was niets romantisch aan, en ze zagen ook geen puntje licht als ze in de lift omhoog keken, zoals die “kunstenaar” beweerde over de diepere betekenis van de heliostaat. Op 400 en meer meter diepte is geen lichtpuntje, alleen duisternis en de hoop dat je het licht weer te zien krijgt. De mannen daar beneden waren geen helden, het waren gewone echtgenoten en vaders die probeerden, met hun gezin, te overleven op de enige manier die ze geleerd hadden: zich helemaal kapot werken, vaak letterlijk. Dat verdient respect, maar we moeten er zeken geen romantisch sprookje van maken, dat doet hun offers geweld aan.
        Kunstenaar of niet, muze ja of nee, wel of geen geld.

        Je trekt mensen naar een stad met een warme ziel, niet met een stenen hart. Maar of het Heerlens bestuur dat ooit zal begrijpen………?.

    • Waarde heer Ernst,
      Het kantoor aan het Maanplein heeft de gemeente maar gekocht bij gebrek aan belangstelling voor drie maal de marktprijs, terwijl het nota bene casco was, zonder parkeren en appartementsrecht. Al die leegstand die ook daarmee weer is opgeleverd, levert niet echt geestelijke gezondheid op, maar nog meer ontwrichting en verpaupering. De stad heeft niet meer stenen, maar meer bezoekers nodig voor een echt beter gevoel.

  5. Tiemen Krikken schreef:

    Als je de reacties op de facebook pagina van het Maankwartier erop naslaat, lees je bijna zonder uitzondering slechts positieve berichten van inwoners van Heerlen die heel blij zijn met het project. Wellicht een idee om een link naar dit stuk te plaatsen op de facebook pagina van het Maankwartier tussen de reacties op de documentaire?

  6. Insider schreef:

    Van berenkuil naar beerput, een kleine stap voor Huisman, een bodemloze put voor de naïeve burgerij. Onder de holle klanken van de Volautomatische Heerlense Treurmars is de ene vriendenrepubliek ingeruild voor de andere, met als smeermiddel de rijkelijk gevulde pot Economische Herstructurering. Achter de façade riekt het nog veel smeriger!

    • Nog een paar goede vragen:
      – Hoe denkt Huisman de beleving in de stad te verbeteren, en meer bezoekers naar de stad te krijgen met zijn ontwerp?
      – Hoe bestrijd je er de leegstand mee in plaats van die op te laten lopen?
      maar ja, als je regelmatig met voorstanders cafe Pelt bezoekt, kun je je daar kennelijk als echte journalist niet meer vertonen!

      • Insider schreef:

        Vrij naar Jan Schaefer: is hier beleid of is er over nagedacht?
        Leegstand bestrijd je toch gewoon door het te verbieden…., toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: