Terechte prijs voor El Rey. Van jager tot prooi

IMG_0739

Afgelopen vrijdag ontvingen Hans Goossen en Theo Sniekers voor hun boek El Rey. Van jager tot prooi de Brusseprijs voor het beste Nederlandstalige journalistieke boek van het afgelopen jaar. Ik schreef over dit boek een positieve recensie in december vorig jaar (https://visieopvastgoed.wordpress.com/2014/12/08/el-rey-van-jager-tot-prooi-een-boek-ter-lering-en-vermaak/).

De Brusseprijs is een jaarlijkse prijs en een initiatief van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. De prijs wordt sinds 2006 uitgereikt, aanvankelijk eens per twee jaar en sinds 2010 jaarlijks. Aan de prijs is een geldbedrag van 10.000 euro verbonden. Eerdere prijswinnaars zijn Marcel van Engelen (Het kasteel van Elmina); Wilfred Scholten (Mooie Barend, biografie van B.W. Biesheuvel 1920-2001); en Bas Soetendorst (Het wonder van de Noord/Zuidlijn).

Volgens het juryrapport (met Ferry Mingelen als voorzitter) onderstreept El Rey.Van Jager tot prooi het belang van een kritische regionale pers: ‘Onderzoeksjournalisten Hans Goossen en Theo Sniekers van Dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad roken onraad en lieten niet meer los. El Rey is een grondig uitgezocht en kundig verteld verhaal, dat zijn directe onderwerp – Jos van Rey en de Roermondse bestuurscultuur – ontstijgt en de kwetsbaarheid van onze lokale democratie blootlegt. De toon is kritisch, maar niet bevooroordeeld en ook de verdiensten van Van Rey komen aan bod. De jury waardeert extra dat de journalisten hun onderzoek tegen de verdrukking in hebben doorgezet. Als een man als Van Rey roept: “Het is oorlog’’, dan moet je stevig in je schoenen staan om je kritische speurtocht voort te zetten.’

Goossen en Sniekers wonnen de prijs ondanks een flinke concurrentie. Andere genomineerden waren onder meer het boek Giftig Krediet. De onvermijdelijke ondergang van SNS Reaal van Tom Kreling en Esther Rosenberg (https://visieopvastgoed.wordpress.com/2014/01/27/sns-reaal-evaluatiecommissie-hoekstra-frijns-veel-fraaie-woorden-weinig-wol/) en dat van Wouter Laumans en Marijn Schrijver, Mocro Maffia. Geld, ambitie, hoogmoed en verraad in de onderwereld. Beide boeken kan ik aanraden.

Maar het boek over met name Jos van Rey was ook voor mij het beste van de vijf genomineerde en ik ben dus blij dat Sniekers en Goossen gewonnen hebben. Niet alleen, omdat ik zelf al heel wat over deze ‘losgeslagen’ ex-koning van Roermond heb geschreven en de beide journalisten ex-collega’s zijn bij het Limburgs Dagblad. Maar vooral omdat in de Randstad nog wel eens de gedachte heerst, dat daar alleen maar goede journalistiek wordt bedreven. Vanuit het Zuid-Limburgse heuvelland en de voormalige mijnstreken lijkt het vaak of de provincie Limburg ‘boven de rivieren’ niet bestaat en dat er al helemaal geen goede journalisten rond lopen. Dat zie je ook op de tv en in de bekende praatprogramma’s. Daarin domineren de grachtengordel-bobo’s en altijd weer bekende en zelfvoldane journalistiekachtige types als John van der Heuvel en Peter R. De Vries die – vaak goed gehonoreerd of om hun eigen televisie-programma’s te promoten – wel even vertellen hoe de (criminele) wereld eruit ziet.

Het gevaar van deze prijs aan Goossen en Sniekers is, dat de Randstad nu weer denkt, dat Limburg toch vooral de provincie is waar van alles fout gaat en vrijwel iedereen crimineel en/of corrupt. Waren het immers niet Dagblad De Limburger-journalisten Joep Dohmen en Henk Langenberg, die in 1993 de prijs voor de dagbladjournalistiek wonnen met een reeks verhalen over corruptie en bouwschandalen in Limburg, gevolgd door het veelgeprezen boek De Vriendenrepubliek?

Ik was in die tijd lid van het MT van de provinciale concurrent Limburgs Dagblad en was toen ook al van mening dat Limburg een pars pro toto is voor heel Nederland. Juist door een goede journalistieke instelling en beleid van de hoofdredacties konden dit soort lokale en regionale mistoestanden professioneel worden blootgelegd en uit de doeken worden gedaan. Maar ik wist – als min of meer Hollander – ook dat dezelfde wantoestanden net zo goed elders in te land plaatsvonden, zoals een aantal jaren later bleek bij de Bouwfraude.

El Rey. Van jager tot prooi is in feite dus inhoudelijk een pars pro toto van het bedenkelijke niveau van het lokale, regionale, provinciale en landelijke bestuur. Een affaire als die met Ton Hooijmaijers in Noord-Holland laat duidelijk zien dat dat falende bestuur niet iets typisch Limburgs is. Jan Tromp schrijft daarover trouwens al enige tijd expliciet in de Volkskrant.

Het meest verontrustende aan dit alles is, dat de politiek nog steeds haar lessen niet leert, zoals blijkt uit de verschillende parlementaire enquêtes (corporatiewereld, Fyra) en nu weer uit de onverkwikkelijke affaire bij de NS. Fraaie rapporten, wijze lessen, maar de verantwoordelijken worden zelden justitioneel aangepakt. In feite zijn Hooijmaijers en waarschijnlijk Jos van Rey de eerste politici die ook de gevangenis van binnenuit zullen zien.

Sjoemelen, zelfverrijking, onbegrensde ambities op kosten van een ander, wanbeleid, arrogantie, pure corruptie: dit alles is ruimschoots terug te vinden in alle geledingen van ons bestuur, terwijl wij ons zelf maar op de borst kloppen dat we alles zo goed op orde hebben als het gaat om integriteit, professionaliteit, transparantie en moraal! Corruptie is toch iets van Rusland, Zuid-Europa, Afrika, maar niet iets van ons? Ben je gek, we zijn geen haar beter!

Ik weet dat Goossen en Sniekers nog steeds bezig zijn met nieuwe onthullingen, al dan niet in het verlengde van de Jos van Rey-affaire. Als volger van de lokale Limburgse politiek weet ik dat nog lang niet alles boven tafel is gekomen als het gaat om wanbestuur in Heerlen (Maankwartier, De Plu, ’t Loon) en Kerkrade (het Centrumplan), Venlo en Roermond. Maar zoals ik schreef: Limburg is slechts een pars pro voor alles wat er mis is in ons bestuur. En daarom alleen al verdient De Limburger/Limburgs Dagblad een compliment dat het zijn journalisten in staat stelt dat lokale bestuur goed te volgen en ook durft te berichten als er iets nadrukkelijk misgaat. Vroeger was dat juist de taak (en het bestaansrecht) van de lokale en regionale media, maar door allerlei bezuinigingen en inkrimpingen is die rol van de media als waakhond van het lokale bestuur vrijwel verdwenen. Limburg is hier echt in positieve zin een uitzondering. Ik ben zeer benieuwd naar de volgende onthullingen van dit excellente journalistieke duo en hun collega’s. En als u geen abonnement hebt op De Limburger/Limburgs Dagblad, komt u toch heel ver via internet en in ieder geval met dit prijswinnend boek.

Advertenties
Comments
2 Responses to “Terechte prijs voor El Rey. Van jager tot prooi”
  1. Jos schreef:

    Ik heb wel de indruk dat menig journalist van de Limburger wel politiek selectief is, waar jij overigens minder last van hebt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: